Stanisław Skowron (biolog)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Teofil Skowron
Data i miejsce urodzenia 27 kwietnia 1900
Łoniów
Data i miejsce śmierci 28 maja 1976
Kraków
profesor
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Nauczyciel akademicki
Uczelnia Uniwersytet Jagielloński

Stanisław Teofil Skowron (ur. 27 kwietnia 1900 w Łoniowie, zm. 28 maja 1976 w Krakowie) – polski biolog i embriolog, popularyzator nauki.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował biologię na Uniwersytecie Jagiellońskim w latach 1918–1923, w 1923 otrzymał stopień naukowy doktora. Był asystentem w zakładzie anatomii u Henryka Ferdynanda Hoyera i w zakładzie biologii i embriologii u Emila Godlewskiego. Wyjeżdżał za granicę dzięki przyznanemu mu stypendium Fundacji Rockefellera. W 1928 habilitował się. Podczas II wojny dostał się do niewoli niemieckiej (Sonderaktion Krakau), był więziony w obozach w obozach Sachsenhausen i Dachau. Od 1945 do 1947 był zastępcą profesora na Uniwersytecie Jagiellońskim, od 1947 do 1954 profesor nadzwyczajny i kierownik Zakładu Biologii i Embriologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Był organizatorem i kierownikiem Zakładu Zoologii Doświadczalnej PAN[1].

Przed II wojną Skowron był zwolennikiem eugeniki; postulował wprowadzenie przymusowej sterylizacji więźniów i chorych psychicznie. Po 1945 roku odrzucał osiągnięcia zachodniej genetyki, stając się jednym z czołowych polskich zwolenników i propagatorów łysenkizmu[2].

Opublikował m.in. Biologiczna szkoła krakowska (tom 182 serii wydawniczej Omega, 1970).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Maria Jordan, „Skowron Stanisław Teofil (1900–1976)”. [w:] Słownik biologów polskich, Stanisław Feliksiak (red.), Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1987, s. 490–491, ISBN 83-01-00656-0, OCLC 835877296.
  2. Przyczynek do myśli eugenicznej i łysenkizmu w polskiej biologii okresu międzywojennego i w latach powojennych, w: Magdalena Gawin, Kamila Uzarczyk (red.) Eugenika, biopolityka, państwo. Warszawa: Neriton, 2010, ss. 187-204