Stanisław Suryn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Suryn
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 21 listopada 1864
Warszawa
Data i miejsce śmierci 11 lutego 1928
Polska
Przebieg służby
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 6 Taurydzki Pułk Grenadierów,
8 Dywizja Piechoty Imperium Rosyjskiego,
I Korpus Polski w Rosji,
Legion Polski w Finlandii,
8 Dywizja Piechoty
Stanowiska dowódca pułku,
dowódca brygady,
dowódca dywizji
Główne wojny i bitwy wojna rosyjsko-japońska,
I wojna światowa

Stanisław Sylwester Suryn (ur. 31 grudnia 1858 w Warszawie [1], zm. 11 lutego 1928) – generał major Armii Imperium Rosyjskiego i generał dywizji Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny szlacheckiej herbu własnego. Był synem Onufrego Franciszka Suryna, majora armii rosyjskiej. Po ukończeniu Nowgorodzkiego Korpusu Kadetów Grafa, generała artylerii Aleksego Arakczejewa w Niżnym Nowogrodzie (Нижегородский графа Аракчева Кадетский Корпус) wstąpił do Pawłowskiej Szkoły Wojskowej w Sankt Petersburgu. Naukę zakończył 22 maja 1877 (XIV promocja) i rozpoczął zawodową służbę wojskową w armii rosyjskiej. W latach 1904-1905 brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej. Dowodził kompanią karabinów maszynowych. Za osiągnięcia na polu walki awansowany na podpułkownika. 25 lutego 1912 mianowany dowódcą 6 Pułku Grenadierów Generała-Marszałka Polnego Wielkiego Księcia Michała stacjonującego w Moskwie i wchodzącego w skład 2 Dywizji Grenadierów Korpusu Grenadierów. Na czele tego pułku brał udział w I wojnie światowej. Był trzykrotnie ranny. W 1915 został awansowany na generała majora ze starszeństwem z 27 sierpnia 1915 i mianowany dowódcą brygady w składzie 8 Dywizji Piechoty. Sprawował opiekę nad Legionem Puławskim za co był zwalczany przez gen. Mrozowskiego. 6 grudnia 1917 wyznaczony na stanowisko naczelnika rezerwy oficerów (inspektora Legii Rycerskiej), I Korpusu Polskiego w Rosji. Nie będąc akceptowanym przez Józefa Dowbor-Muśnickiego zrezygnował ze służby w korpusie. Kolejnym etapem w życiu generała była służba w Legionie Polskim w Finlandii.

Z dniem 9 stycznia 1919 roku przyjęty został do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia generała majora ze starszeństwem z 27 sierpnia 1915 roku i zaliczony do Rezerwy Oficerów[2]. 26 marca 1919 roku powołany w skład komisji etatów. 15 maja 1919 roku został mianowany dowódcą 8 Dywizji Piechoty[3]. 9 lipca 1919 roku zwolniony do Rezerwy armii. 30 grudnia 1919 roku został powołany do czynnej służby w Wojsku Polskim i przydzielony Oficerskiej Stacji Zbornej w Warszawie[4]. 4 lutego 1920 roku został zwolniony z czynnej służby. 14 października 1920 został przewodniczącym Centralnej Komisji Kontroli Stanów przy MSWojsk[5]. 12 marca 1921 roku będąc w stanie spoczynku, w stopniu generała podporucznika, uzyskał prawo noszenia munduru[6]. 26 października 1923 roku Prezydent RP zatwierdził go w stopniu generała dywizji w stanie spoczynku[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. w Roczniku oficerskim z 1924 r. jako miejsce urodzenia podano Łomżę
  2. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 7 z 23 stycznia 1919 roku.
  3. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 60 z 31 maja 1919 roku, poz. 1904.
  4. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 100 z 31 grudnia 1919 roku, poz. 4415.
  5. „Dziennik Personalny” (R. 1, nr 40), 27 października 1920, s. 1091.
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 2 kwietnia 1921 roku, s. 621.
  7. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 70 z 7 listopada 1923 roku, s. 738.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione, s. 62
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa 1994, ISBN 83-11-08262-6, s. 322
  • Henryk P. Kosk, Poczet polskiej generalicji, Polska Zbrojna 1991, s. 3
  • Rocznik oficerski 1924, s. 1404,
  • Pawłowska Szkoła Wojskowa, wykaz absolwentów 1877