Stanisław Szewalski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Szewalski
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 20 maja 1902
Nisko
Data i miejsce śmierci 4 października 1984
Le Chesnay
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 6 Dywizjon Artylerii Konnej
Główne wojny i bitwy wojna polsko-ukraińska: obrona Lwowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wojenny 1939–1945 (Francja)

Stanisław Leon Marek Szewalski (ur. 20 maja 1902 w Nisku, zm. 4 października 1984 w Le Chesnay) – pułkownik Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 20 maja 1902 w Nisku[1]. Był synem Marka Szewalskiego i bratem Roberta Szewalskiego.

Podczas wojny polsko-ukraińskiej walczył w obronie Lwowa jako jeden z Orląt Lwowskich[1][2]. Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Był jednym z pierwszych wychowanków Korpusu Kadetów Nr 1 we Lwowie[3][2]. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej[2][1]. Został awansowany na stopień porucznika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1921[4][5][6][7]. W latach 20. i 30. był oficerem 6 Dywizjonu Artylerii Konnej we Lwowie, od 1924 w Stanisławowie[8][9][10][11]. Awansowany na stopień kapitana od 1938 pełnił funkcję kwatermistrza (II zastępca dowódcy)[2].

W chwili wybuchu II wojny światowej przebywał na kursie oficerów sztabowych w Rembertowie[2]. W okresie kampanii wrześniowej 1939 był dowódcą nadwyżek 6 dak w ramach Ośrodka Zapasowego Kawalerii „Stanisławów”[12]. Po przedostaniu się na Zachód służył w przy ewakuacji wojsk polskich, był kierownikiem placówki w Oranie[13], uczestniczył w ruchu oporu na terenie Algierii[1].

Po wojnie pozostał na emigracji[3]. Zamieszkiwał w Paryżu. Należał do Koła Lwowian[3]. W 1978 pozostawał w stopniu pułkownika[3]. Zmarł 4 października 1984 w Le Chesnay[1][14]. Został pochowany na Cmentarzu Les Champeaux w Montmorency[14]. Wraz z nim została pochowana Irena Szewalska z domu Firlej (1905-1993)[14].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Jerzy Skowronek, Alicja Bochenek, Marek Cichowski, Krzysztof Filipow Cmentarz polski w Montmorency, wyd. PIW, Warszawa 1986, s. 220-221.
  2. a b c d e O Lwowianach, Lwowie i Małopolsce Wschodniej. Order Virtuti Militari otrzymała 3 bateria 6 DAK'u. „Biuletyn”. Nr 43, s. 39-40, Czerwiec 1982. Koło Lwowian w Londynie. 
  3. a b c d O Lwowianach, Lwowie i Małopolsce Wschodniej. Goście zamorscy. „Biuletyn”. Nr 34, s. 57, Czerwiec 1978. Koło Lwowian w Londynie. 
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 830.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 755.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 481.
  7. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 202.
  8. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 806.
  9. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 725.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 422.
  11. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 719.
  12. Zbigniew Stankiewicz: Garnizon zamojski 1918-1939. Jednostki i instytucje wojskowe w Zamościu. zamosc.ap.gov.pl. s. 104. [dostęp 2018-11-30].
  13. Waldemar Grabowski. Polska Misja Morska w rejonie Morza Śródziemnego w czasie II wojny światowej. „Przegląd Historyczno-Wojskowy”. Nr 16 (67)/2, s. 98, 2015. 
  14. a b c d Stanisław Szewalski. tombeauxpolonais.eu. [dostęp 2018-11-30].
  15. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 32, nr 7 z 31 grudnia 1979. 
  16. Google books: Zbigniew Wilczyński Legia Honorowa. Zarys historii orderu, Warszawa 2002, s. 46

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]