Stanisław Sztarejko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Sztarejko
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 20 września 1895
Orany
Data i miejsce śmierci 13 października 1976
Londyn
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 82 Pułk Piechoty
39 Pułk Piechoty

84 Pułk Piechoty
4 Brygada Piechoty

Stanowiska dowódca batalionu
zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku piechoty
dowódca brygady piechoty
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Wojenny 1914-1918 (Francja) Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)

Stanisław Sztarejko (ur. 20 września 1895[1] w Oranach, zm. 13 października 1976 w Londynie) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 20 września 1895. W czasie wojny z bolszewikami dowodził kompanią i I batalionem 82 pułku piechoty w Brześciu.

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 1106. lokatą w korpusie oficerów piechoty[2]. 10 lipca tego roku został zatwierdzony na stanowisku pełniącego obowiązki dowódcy batalionu w 82 pp[3]. W 1923 roku pełnił obowiązki dowódcy I batalionu[4]. W sierpniu 1924 został przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IX w Brześciu na stanowisko referenta w Oddziale Wyszkolenia Sztabu[5]. Pełniąc służbę w DOK IX i 14 DP pozostawał oficerem nadetatowym 82 pułku piechoty[6]. 1 grudnia 1924 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 roku i 245. lokatą w korpusie oficerów piechoty[7]. W maju 1925 roku nadal dowodził I batalionem 82 pp[8].

Następnie był oficerem sztabu w Dowództwie 14 Dywizji Piechoty w Poznaniu[9]. 23 grudnia 1927 roku został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z pozostawieniem na dotychczas zajmowanym stanowisku[10]. 2 listopada 1928 rozpoczął studia na Kursie Normalnym Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 1 listopada 1930, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, przydzielony został do Doświadczalnego Centrum Wyszkolenia w Rembertowie, które wkrótce przeformowane zostało w Centrum Wyszkolenia Piechoty, na stanowisko wykładowcy taktyki broni połączonych[11]. 2 grudnia 1930 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z 1 stycznia 1931 roku i 39. lokatą w korpusie oficerów piechoty[12]. W marcu 1932 wyznaczony został na stanowisko szefa sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IX w Brześciu[13][14]. Z dniem 8 maja 1934 został przeniesiony do 39 pułku piechoty w Jarosławiu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[15]. W 1937 roku objął dowództwo 84 pułku Strzelców Poleskich w Pińsku, na czele którego walczył w kampanii wrześniowej 1939 roku. Na stopień pułkownika został mianowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 roku i 14. lokatą w korpusie oficerów piechoty.

Dowodził podczas Bitwy nad Bzurą oddziałem wydzielonym w Puszczy Kampinoskiej (16–19 września). Ranny podczas bombardowania Modlina w ostatnich dniach oblężenia. Po zakończeniu działań w niewoli niemieckiej w Oflagu IIC Woldenberg. Uczestnik konspiracji obozowej. W Oflagu IIC Woldenberg wyznaczony na dowódcę samoobrony w wypadku podjęcia przez Niemców akcji zmierzającej do likwidacji obozu. Podczas ewakuacji w styczniu 1945 roku stał na czele kolumny „Zachód”, złożonej z 879 jeńców, która przechodziła pod eskortą oddziałów Landswehry do Oflagu VIIA Murnau. 23 listopada 1945 roku objął dowództwo 4 Wołyńskiej Brygady Piechoty[16]. Po zakończeniu służby pozostał na emigracji.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 1 czerwca 1935 roku, s. 56, sprostowano datę urodzenia z „21 września 1895” na „20 września 1895”.
  2. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 56.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 22 z 22 lipca 1922 roku, s. 553.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 361, 414.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 84 z 26 sierpnia 1924 roku, s. 476.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 61, 314, 352.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 735.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 55 z 22 maja 1925 roku, s. 276.
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 123, 177.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 28 z 23 grudnia 1927 roku. Dodatek Nr 1, s. 4.
  11. Lista oficerów dyplomowanych 1931 ↓, s. 8.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 3 grudnia 1930 roku, s. 328.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 229.
  14. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 24, 477.
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 154.
  16. Kronika ↓, s. 176.
  17. Rómmel 1958 ↓, s. 390, rozkaz pochwalny dowódcy Armii „Łódź” i „Warszawa” dla 30 Dywizji Piechoty.
  18. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 2 kwietnia 1921 roku, s. 611.
  19. M.P. z 1931 r. nr 179, poz. 260.
  20. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 23, Nr 6 z 31 grudnia 1976. 
  21. a b c Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 123.
  22. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 24.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]