Stanisław Tarabanowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Tarabanowicz
pułkownik piechoty pułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 7 czerwca 1877
Zalesie
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 19 Pułk Piechoty Obrony Krajowej
2 Armia
II Brygada Legionów Polskich
4 Dywizja Piechoty
21 Pułk Piechoty „Dzieci Warszawy”
Dowództwo Okręgu Korpusu Nr V
27 Dywizja Piechoty
Stanowiska dowódca pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie)

Stanisław Tarabanowicz (ur. 7 czerwca 1877 w Zalesiu, zm. ?) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Stanisław Tarabanowicz urodził się 7 czerwca 1877 roku w Zalesiu, w powiecie przemyskim. Po ukończeniu czterech klas gimnazjum i dwóch klas szkoły agronomicznej wstąpił do cesarskiej i królewskiej armii. 18 sierpnia 1898 roku, po ukończeniu szkoły oficerskiej, został mianowany chorążym i wcielony do 19 pułku piechoty Obrony Krajowej we Lwowie. W latach 1906–1908 był słuchaczem c. i k. Szkoły Wojennej w Wiedniu (niem. k.u.k. Kriegsschule). W 1914 roku służył w c. i k. Komendzie I Korpusu w Krakowie. Od maja 1915 roku do stycznia 1916 roku walczył na froncie północno-zachodnim, jako dowódca III batalionu 19 pułku piechoty Obrony Krajowej. Następnie był zastępcą szefa Biura Wywiadowczego 2 Armii. W maju 1916 roku został przeniesiony do Legionów Polskich i przydzielony do c. i k. Komendy II Brygady. Rozporządzeniem c. i k. Naczelnej Komendy Armii K. Nr 34114 z 26 października 1916 roku został mianowany majorem Legionów Polskich[1]. 22 listopada 1916 roku został szefem sztabu II Brygady Legionów Polskich. Następnie dowodził baonem rekrutów i batalionem w 3 pułku piechoty. 12 sierpnia 1917 roku został przeniesiony, na własną prośbę, z Legionów Polskich do c. i k. Komendy 203 Brygady Strzelców.

Od 1 listopada 1918 roku pełnił służbę w Polskiej Komisji Likwidacyjnej w Krakowie na stanowisku referenta do spraw wojskowych. 17 stycznia 1919 roku został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z byłej c. i k. armii, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia majora[2]. 5 maja 1919 roku został szefem sztabu Dowództwa Okręgu Generalnego „Kraków” w Krakowie. 8 lipca 1919 roku został szefem sztabu 4 Dywizji Piechoty. 1 października 1919 roku został przeniesiony do Oddziału I Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego. W marcu i kwietniu 1920 roku pełnił obowiązki komendanta Obozu Internowanych Nr 1 w Krakowie-Dąbiu. Od 28 kwietnia do 27 lipca 1920 roku dowodził 21 pułkiem piechoty „Dzieci Warszawy”.

1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Generalnego „Kraków”, a jego oddziałem macierzystym był 4 pułk Strzelców Podhalańskich[3]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 101. lokatą w korpusie oficerów piechoty[4]. 13 lipca 1923 roku został przeniesiony z Dowództwa Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie do dowództwa 27 Dywizji Piechoty w Kowlu na stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej, pozostając oficerem nadetatowym 4 pułku Strzelców Podhalańskich w Cieszynie[5].

Od 19 października 1924 roku bezpośrednim przełożonym pułkownika Tarabanowicza był generał brygady Karol Krauss, dowódca 27 Dywizji Piechoty, także oficer byłej c. i k. armii. 5 lutego 1927 roku w Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych zostało opublikowane rozporządzenie Prezydenta RP Ignacego Mościckiego w sprawie przeniesienia generała Kraussa w stan spoczynku. 11 lutego 1927 roku inspektor armii, generał broni Lucjan Żeligowski w piśmie do Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych, marszałka Polski Józefa Piłsudskiego stwierdził: „poczuwam się do obowiązku zameldowania Panu Marszałkowi, że podczas moich inspekcji miałem możność stwierdzenia wyjątkowo gorliwej i wydatnej pracy gen. Kraussa, stawiającej go w rzędzie generałów o dużym autorytecie i wysokich zaletach żołnierskich. Gdybym był z tytułu mojego stanowiska pytany o opinię wypowiedziałbym się za pozostawieniem gen. Kraussa w służbie czynnej, za zwolnieniem natomiast dowódcy piechoty dywizyjnej 27 DP, płk. Tarabanowicza, który istotnie, według mego zdania, żadnych wartości służbowych nie reprezentuje”[6]. Opinia generała Żeligowskiego, oficera byłej armii rosyjskiej, nie wpłynęła na zmianę decyzji o przeniesieniu generała Kraussa w stan spoczynku, jednak niewątpliwie przyczyniła się do zwolnienia pułkownika Tarabanowicza z zajmowanego stanowiska.

31 marca 1927 roku pułkownik Tarabanowicz został mianowany członkiem Oficerskiego Trybunału Orzekającego, a 30 września tego roku przeniesiony w stan spoczynku[7]. Na emeryturze mieszkał we Lwowie[8]. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VI. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”[9].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. CAW sygn. I.120.1.294, s. 632.
  2. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 9 z 28 stycznia 1919 roku, poz. 329, 348.
  3. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 233, 915.
  4. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 20.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 47 z 13 lipca 1923 roku, s. 463. Rocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 84, 385, 396. Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 78, 332, 340.
  6. Pismo L. 562/tjn. inspektora armii, generała broni Lucjana Żeligowskiego do Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych z 11 lutego 1927 roku w sprawie zwolnienia gen. bryg. Kraussa, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1/119, s. 576.
  7. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 31 marca 1927 roku, s. 97. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 19 z 22 lipca 1927 roku, s. 215.
  8. Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 887.
  9. Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34, s. 323, 968.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]