Stanisław Witt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Witt SVD
Sługa Boży
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 13 listopada 1918
Lubichowo
Data i miejsce śmierci 9 lipca 1943
KL Dachau
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja werbista
Śluby zakonne 4 września 1939

Stanisław Witt SVD (ur. 13 listopada 1918 w Lubichowie, zm. 9 lipca 1943 w Dachau) – polski kleryk katolicki, Sługa Boży Kościoła katolickiego.

Był synem Sylwestra i Leokadii z domu Szwarc. W 1928 roku wstąpił Niższego Seminarium Misyjnego Księży Werbistów w Górnej Grupie, a po zdaniu matury wstąpił nowicjatu w Chludowie.

Po wybuchu II wojny światowej 4 września 1939 złożył pierwsze śluby zakonne. Niemcy, 25 stycznia 1940 internowali wszystkich przebywających w Domu Misyjnym duchownych i utworzyli obóz przejściowy dla zakonników i księży z okolicy. Po aresztowaniu przewieziony został do hitlerowskiego obozu koncentracyjnego Dachau (KL), gdzie za próbę zatrzymania różańca został skopany. Przebywał w obozie Mauthausen-Gusen, a powtórnie przewieziony do Dachau (KL), zarejestrowany został pod numerem 21959.

Zmarł wyniszczony ciężką pracą i chorobami.

Jest jednym z 122 Sług Bożych, wobec których 17 września 2003 roku rozpoczął się proces beatyfikacyjny drugiej grupy męczenników z okresu II wojny światowej. 23 kwietnia 2008 roku zamknięto w Misyjnym Seminarium Duchownym Księży Werbistów w Pieniężnie proces rogatoryjny (diecezjalny etap procesu beatyfikacyjnego)[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Marcin Milczanowski SVD: Uroczystość zamknięcia procesu beatyfikacyjnego. [dostęp 2009-09-07].

Źródła internetowe[edytuj | edytuj kod]