Stanisław Wróblewski (generał)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy polskiego generała. Zobacz też: inne osoby o tym samym imieniu i nazwisku.
Stanisław Wróblewski
Ilustracja
Stanisław Wróblewski (przed 1927)
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 13 grudnia 1868
Skwira
Data i miejsce śmierci 14 lipca 1949
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Stanowiska dowódca 1BGór, 7DP, szef departamentu MSW
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Krzyż Wielki Orderu Świętego Sawy Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

Stanisław Wróblewski h. Ślepowron[1] (ur. 13 grudnia 1868 w Skwirze, zm. 14 lipca 1949[2] w Warszawie) – generał dywizji Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Jana i Zofii z Jelskich. Był starszym bratem Jana Karola, także generała WP. Po ukończeniu w 1885 pięcioklasowego Gimnazjum Świętej Anny w Krakowie, uczył się w Szkole Kadetów Piechoty w Łobzowie pod Krakowem. W 1888 zdał egzaminy i jako kadet rozpoczął służbę w austriackim 91 Pułku Piechoty w Budziejowicach. 1 maja 1891 otrzymał awans na stopień podporucznika piechoty cesarskiej i królewskiej armii. Doskonalił później swoją wiedzę w korpuśnej szkole w Pradze, na kursach oficerów sztabowych w Wiedniu. Od 1903 w stopniu kapitana. W latach 1904–1906 instruktor w Szkole w Łobzowie, a w latach 1912–1914 w Wojskowej Szkole Realnej. W stopniu kapitana piechoty służył w 95 pułku piechoty armii Austro-Węgier stacjonującym we Lwowie, major z 1914, podpułkownik z 1916. W czasie I wojny światowej na stanowiskach dowódczych m.in. dowódca kompanii, batalionu, ale z przerwami na służbę jako instruktor.

Od listopada 1918 w Wojsku Polskim. Od stycznia 1919 do 1920 dowódca 2 pułku Strzelców Podhalańskich. W czasie wojny polsko-bolszewickiej dowódca 1 Brygady Górskiej. Odznaczył się w bojach. 22 maja 1920 został zatwierdzony w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 kwietnia z 1920. W latach 1921–1924 szef Departamentu I Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych.

W 1922 został zweryfikowany w stopniu generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919, a 1 grudnia 1924 został mianowany generałem dywizji ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 8. lokatą w korpusie generałów.

W latach 1924–1926 dowodził 7 Dywizją Piechoty w Częstochowie. Podczas przewrotu majowego zwolennik J. Piłsudskiego, spacyfikował i opanował Częstochowę oraz postawił garnizon do dyspozycji Marszałka. W latach 1926–1930 był dowódcą Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie. 20 maja 1930 został zwolniony ze stanowiska dowódcy okręgu korpusu z zachowaniem dotychczasowego dodatku służbowego, a z dniem 31 sierpnia tego roku przeniesiony w stan spoczynku[3].

Osiadł w Warszawie, gdzie zmarł. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera A 20-7-22)[2].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. W Dzienniku Personalnym M.S.Wojsk. Nr 20 z 29.05.1920 r. podano tożsamość Stanisław Wróblewski Ślepowron. Zob. Wróblewscy herbu Ślepowron.
  2. a b Wyszukiwarka cmentarna --- Warszawskie cmentarze, cmentarzekomunalne.com.pl [dostęp 2020-05-02].
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 18 czerwca 1930 roku, s. 198, 225.
  4. Dekret Wodza Naczelnego L. 2949 z 17 maja 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 21, poz. 828.
  5. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 21.
  6. M.P. z 1930 r. nr 98, poz. 143 „za zasługi na polu organizacji wojska”.
  7. M.P. z 1931 r. nr 251, poz. 335 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  8. Dziennik Personalny MSWoj. Nr 2/1931, s. 67

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]