Stanisława Perzanowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisława Perzanowska
Data i miejsce urodzenia 2 lipca 1898
Warszawa
Data i miejsce śmierci 24 maja 1982
Warszawa

Stanisława Perzanowska, właśc. Stanisława Perzanowska-Chmielewska (ur. 2 lipca 1898 w Warszawie, zm. 24 maja 1982 tamże) – polska aktorka, reżyser teatralny i pedagog[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Na scenie teatralnej zadebiutowała w teatrze Reduta tuż po ukończeniu Warszawskiej Szkoły Dramatycznej w 1919 roku i do wybuchu wojny grała i reżyserowała w teatrach krakowskich, warszawskich i wileńskich, m.in. w Teatrze Ateneum i Teatrze Polskim w Wilnie[1].

W czasie II wojny światowej występowała i reżyserowała najpierw w Polskim Teatrze Dramatycznym w Wilnie (1939–1941), a następnie w teatrach jawnych Warszawy i Krakowa[1]. W Warszawie działała także jako reżyserka teatralna, pracując m.in. w jawnym teatrze Komedia oraz w Teatrze Małych Form „Miniatury”. Prowadziła też kabaret w „Ziemiańskiej”, co przez niektórych warszawiaków było uznawane za przejaw kolaboracji z niemieckim okupantem[2].

Po wojnie występowała i reżyserowała w Teatrze Śląskim w Katowicach (1945–1946), Teatrze Syrena w Łodzi (1946–1947), Teatrze Nowym w Warszawie (1947–1949), Teatrze Placówka (1948), Teatrze Narodowym w Warszawie (1949–1957) i Teatrze Współczesnym w Warszawie (1955–1968[3])[1].

Wśród wielu ról teatralnych zagrała m.in. Ulitę w Lesie Aleksandra Ostrowskiego, Walentową w Karykaturach Jana Kisielewskiego, panią Pernele w reżyserowanym przez siebie Świętoszku Moliera, panią Desmermortes w Zaproszeniu do zamku Jeana Anouilha czy Anfisę w Trzech siostrach Antona Czechowa.

Radiosłuchaczom zapadła w pamięci jako Helena Matysiakowa w radiowej powieści Matysiakowie. W swojej karierze wystąpiła także w kilku filmach, przed kamerą debiutowała jeszcze przed II wojną światową. Do 1968 roku była wykładowcą warszawskiej PWST[1].

Jej mężem był aktor Zygmunt Chmielewski. Zmarła w 1982 roku i została pochowana na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kw. 37B-5-28).

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Źródło[1].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Źródło[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Stanisława Perzanowska w bazie filmpolski.pl
  2. Monika Żeromska, Wspomnień ciąg dalszy; wyd. „Czytelnik”, Warszawa 1994, s. 79, 81.
  3. Archiwum teatru Współczesnego w Warszawie.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]