Stanley Stanczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanley Stanczyk
Data i miejsce urodzenia 10 maja 1925
Armstrong, USA
Data i miejsce śmierci 3 lipca 1997
Miami, USA
Dyscypliny podnoszenie ciężarów
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Stany Zjednoczone
Igrzyska olimpijskie
Złoto Londyn 1948 waga lekkociężka
Srebro Helsinki 1952 waga lekkociężka
Mistrzostwa świata
Złoto Paryż 1946 waga lekka
Złoto Filadelfia 1947 waga średnia
Złoto Scheveningen 1949 waga lekkociężka
Złoto Paryż 1950 waga lekkociężka
Złoto Mediolan 1951 waga lekkociężka
Brąz Sztokholm 1953 waga lekkociężka
Brąz Wiedeń 1954 waga średnia

Stanley Anthony "Stan" Stanczyk (ur. 10 maja 1925 w Armstrong, zm. 3 lipca 1997 w Miami) – amerykański sztangista polskiego pochodzenia[1], dwukrotny medalista olimpijski oraz wielokrotny medalista mistrzostw świata i rekordzista świata.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Wychował się w Detroit w rodzinie imigrantów z Krakowa. W 1943 roku został powołany do służby w United States Army. Uczestniczył w walkach na Pacyfiku, został odznaczony Purpurowym Sercem[2]. Wojsko opuścił po zakończeniu II wojny światowej, w 1946 roku.

Startował w wadze lekkiej (do 67,5 kg), średniej (do 75 kg) oraz lekkociężkiej (do 82,5 kg). Pierwszy sukces w karierze osiągnął w 1946 roku, kiedy podczas mistrzostw świata w Paryżu zdobył złoty medal w wadze lekkiej. Wyprzedził tam dwóch reprezentantów ZSRR: Władimira Swietiłko i Gieorgija Popowa. Na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata w Filadelfii wystąpił już w wadze średniej, jednakże zdobył złoty medal, wyprzedzając swego rodaka, Franka Spellmana i Kim Seong-jipa z Korei Południowej.

W 1948 roku wystartował na igrzyskach olimpijskich w Londynie, gdzie w wadze lekkociężkiej zdobył złoty medal z wynikiem 417,5 kg, ustanawiając jednocześnie nowy rekord olimpijski. Pokonał tam innego reprezentanta USA, Harolda Sakatę i Göstę Magnussona ze Szwecji. W tej samej konkurencji zdobywał także złote medale kolejno na mistrzostwach świata w Scheveningen w 1949 roku, mistrzostwach świata w Paryżu w 1950 roku oraz mistrzostwach świata w Mediolanie rok później. W międzyczasie zwyciężył również na igrzyskach panamerykańskich w Buenos Aires w 1951 roku.

Igrzyska olimpijskie w Helsinkach w 1952 roku były pierwszą międzynarodową imprezą, na której nie zdobył złotego medalu. Zajął tam drugie miejsce w wadze lekkociężkiej, rozdzielając na podium dwóch reprezentantów ZSRR: Trofima Łomakina i Arkadija Worobjowa. Następnie zajął trzecie miejsce podczas mistrzostw świata w Sztokholmie w 1953 roku, ulegając Worobjowowi i Łomakinowi. Ostatni medal zdobył w 1954 roku, zajmując trzecie miejsce w wadze średniej na mistrzostwach świata w Wiedniu. Tym razem wyprzedzili go jego rodak, Peter George oraz Fiodor Bogdanowski z ZSRR.

Pobił siedem rekordów globu[3].

Po zakończeniu kariery w 1954 roku otworzył restaurację w Miami, którą prowadził wraz z żoną.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]