Stare Masiewo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 52.827083N 23.907833E
- błąd 0 m
WD 52°46'N, 23°56'E
- błąd 20412 m
Odległość 1341 m
Stare Masiewo
wieś
Ilustracja
Państwo  Polska
Województwo  podlaskie
Powiat hajnowski
Gmina Narewka
Sołectwo Stare Masiewo
Wysokość 157 m n.p.m.
Liczba ludności (2011) 73[1]
Strefa numeracyjna 85
Kod pocztowy 17-220[2]
Tablice rejestracyjne BHA
SIMC 0037285
Położenie na mapie gminy Narewka
Mapa lokalizacyjna gminy Narewka
Stare Masiewo
Stare Masiewo
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Stare Masiewo
Stare Masiewo
Położenie na mapie województwa podlaskiego
Mapa lokalizacyjna województwa podlaskiego
Stare Masiewo
Stare Masiewo
Położenie na mapie powiatu hajnowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu hajnowskiego
Stare Masiewo
Stare Masiewo
Ziemia52°49′37,499″N 23°54′28,199″E/52,827083 23,907833
Krzyże wotywne

Stare Masiewo, Masiewo I, Masiewo Starewieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie hajnowskim, w gminie Narewka.

W okresie II RP wieś należała do gminy Masiewo. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa białostockiego. Obecnie należy do województwa podlaskiego.

Od południa wieś graniczy z Białowieskim Parkiem Narodowym, od wschodu z Białorusią.

Do 2000 w 95% mieszkańców wsi było wyznania prawosławnego. W ostatnich latach grunty wsi wykupowane są przez mieszkańców miast, którzy budują tam domy letniskowe. Masiewo to typowa ulicówka z zabudową w przeważającej części drewnianą. W całej wsi są tylko trzy murowane domy.

Około kilometra na południe od wsi, już w Puszczy, znajduje się stary cmentarz ewangelicki. To pozostałość po osadnikach niemieckich, którzy osiedlili się w Masiewie i pobliskiej wsi Czoło (dziś na terenie Białorusi) na początku XIX wieku.

Części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Stare Masiewo[3][4][5]
SIMC Nazwa Rodzaj
0037291 Zamosze kolonia

Historia[edytuj | edytuj kod]

Miejscowość powstała na miejscu dawnego uroczyska Masiewo, w którym już od XVII wieku produkowano potaż. W drugiej połowie XVIII wieku zbudowano tu fabrykę potażową z urządzeniami do przeróbki popiołu drzewnego na sole potasowe. Dla obsługi fabryki sprowadzono, głównie z Mazowsza, budników, którzy wycięli znaczny obszar lasu. Po upadku zakładu w 1792 roku część z osadników powróciła w swoje strony, lecz pozostali osiedlili się jako rolnicy na wykarczowanych przez siebie gruntach.

W końcu XIX wieku władze carskie planowały przesiedlić mieszkańców Masiewa na Wołyń, a polanę masiewską zalesić. Wobec braku zgody mieszkańców projekt jednak porzucono.

Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku wieś zamieszkiwało 534 osoby, wśród których 41 było wyznania rzymskokatolickiego, 461 prawosławnego, 6 ewangelickiego a 26 mojżeszowego. Jednocześnie wszyscy mieszkańcy zadeklarowali polską przynależność narodową. We wsi było 58 budynków mieszkalnych[6].

Przed II wojną światową Masiewo było dużą (liczącą ponad 200 domów) wsią, w której znajdowały się dwie żydowskie karczmy, sklep i biblioteka. Mieszkańcy, w zdecydowanej większości prawosławni, uczęszczali na nabożeństwa do pobliskiej cerkwi znajdującej się w Cichej Woli. Obecnie zarówno cerkiew, jaki i cmentarz, na którym znajdują się groby byłych mieszkańców Masiewa, znajdują się na Białorusi.

W lipcu 1941, w ramach akcji tzw. “oczyszczania Puszczy Białowieskiej” inspirowanej przez Hermanna Göringa, hitlerowcy wysiedlili mieszkańców Masiewa, a wieś zrównali z ziemią. Chodziło o utworzenie wokół Puszczy strefy niezamieszkanej, aby utrudnić działalność partyzantom. Ludność wysiedlona została kilkaset kilometrów na wschód. Po wojnie do Masiewa wróciło tylko 1/3 byłych mieszkańców. W Masiewie stacjonowała strażnica WOP.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ludność w miejscowościach statystycznych według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.. W: Narodowy Spis Powszechny 2011 [on-line]. Główny urząd statystyczny. [dostęp 29 kwietnia 2018].
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  3. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  4. GUS. Rejestr TERYT
  5. KSNG: Wykaz urzędowych nazw miejscowości i ich części (pol.). opublikowany [w:] Dz.U. z 2013 r. poz. 200 ze zmianami w Dz.U. z 2015 r. poz. 1636. [dostęp 2018-01-06].
  6. Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych., t. T. 5, województwo białostockie, 1924, s. 9.


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Grzegorz Rakowski, Polska egzotyczna, Oficyna wydawnicza Rewasz, Pruszków 1999.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]