Stefan Łobacz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefan Łobacz
Data i miejsce urodzenia 1892
Pawluki
Data i miejsce śmierci 8 października 1945
Warszawa
poseł na Sejm w latach 1922–1927 (II RP)
Okres od 1922
do 1928
Przynależność polityczna Związek Ludowo-Narodowy

Stefan Łobacz (ur. w 1892 w Pawlukach, zm. 8 października 1945 w Warszawie) – poseł na Sejm w latach 1922–1927, lekarz, publicysta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w niezamożnej chłopskiej rodzinie o korzeniach unickich, jako syn Jana i Praksedy z domu Semeniuk[1]. W dzieciństwie i we wczesnej młodości pracował na gospodarstwie rolnym.

Dzięki pomocy dziadka dostał się do Gimnazjum Wojciecha Górskiego w Warszawie, gdzie uzyskał maturę w 1914 r. Początkowo studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego, lecz po pewnym czasie przeniósł się na Wydział Lekarski[1].

W 1918 r. wstąpił do 5 Pułku Ułanów i brał udział w kampanii wołyńskiej oraz kijowskiej. Po awansie na podchorążego został zastępcą lekarza pułkowego (3 VIII 1920 r.). W 1921 r. został przeniesiony do rezerwy i wrócił na studia medyczne. Jako działacz Narodowej Demokracji w czasach studenckich podczas wyborów parlamentarnych 1922 r. znalazł się na liście Związku Ludowo-Narodowego w okręgu nr 25. Został posłem z ramienia Chrześcijańskiego Związku Jedności Narodowej oraz członkiem Komisji Zdrowia Publicznego i Komisji Petycji[1]. Znany był ze swojego zaangażowania politycznego jako organizator ponad 200 wieców i zebrań[2]. Jednocześnie kontynuował studia medyczne.

W 1925 r. otrzymał tytuł doktora wszechnauk lekarskich. W 1927 r. był członkiem komitetów honorowych przygotowujących powrót do macierzystych sanktuariów obrazów Matki Boskiej czczonych na Podlasiu: MB Kodeńskiej i MB Leśniańskiej[1][3].

Po nieudanym starcie w wyborach parlamentarnych 1928 r. podjął pracę w Szpitalu Karola Boremeusza w Białej Podlaskiej. Od 1931 do 1932 pracował jako chirurg w szpitalu w Częstochowie, a od 1933 r. w Hrubieszowie jako dyrektor szpitala powiatowego. Po wybuchu II wojny światowe leczył rannych żołnierzy i ludność cywilną. Uczestniczył w ruchu oporu jako lekarz partyzantów. W listopadzie 1944 r. został członkiem izby lekarskiej w Lublinie[1].

16 czerwca 1945 roku zapadł na gwałtowną chorobę. Przeniesiony na leczenie do Warszawy zmarł 8 października 1945 r. Pochowany został na Powązkach w kwaterze 257 D[1].

Publikował w czasopismach medycznych[1] i społeczno-politycznych (m.in. „Podlasiak”)[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Wybitni obywatele Dołhobród. W: Barbara Wiesława Kaźmiruk, Kazimierz Baj: Jubileusz 300-lecia parafii Dołhobrody 1701-2001. Dołhobrody: 2001, s. 117. ISBN 83-88711-06-7.
  2. Ewa Maj: Narodowa Demokracja w województwie lubelskim w latach 1918-1928. Lublin: 2002, s. 132.
  3. Powrót Obrazu MBL do Leśnej Podlaskiej. lesnapodlaska.paulini.pl. [dostęp 2016-06-11].
  4. Mariusz Bechta: Narodowo radykalni: obrona tradycji i ofensywa narodowa na Podlasiu w latach 1918-1939. Biała Podlaska: 2004, s. 80. ISBN 83-918593-5-5.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wybitni obywatele Dołhobród. W: Barbara Wiesława Kaźmiruk, Kazimierz Baj: Jubileusz 300-lecia parafii Dołhobrody 1701-2001. Dołhobrody: 2001, s. 117. ISBN 83-88711-06-7.
  • Arkadiusz Kołodziejczyk. Stefan Łobacz (1892-1945). „Rocznik Bialskopodlaski”. 1, s. 67-68, 1993. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]