Stefan Boguszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefan Boguszewski
Data i miejsce urodzenia 7 stycznia 1877
Izabelewo lub Wilno
Data i miejsce śmierci 18 kwietnia 1938
Warszawa
Senator III kadencji (1930-1935)
Okres od 1930
do 1935
Przynależność polityczna BBWR

Stefan Boguszewski (ur. 7 stycznia 1877, Izabelewo, gubernia mińska (według innej wersji Wilno), zm. 18 kwietnia 1938 w Warszawie) – polski działacz polityczny, senator II i III kadencji sejmu II RP, członek loży wolnomularskiej w Warszawie w czasach II Rzeczypospolitej[1], członek Prezydium Partii Pracy w 1930 roku[2].

Działalność[edytuj | edytuj kod]

W 1906 więziony przez kilka miesięcy zarzutem kontaktów z rosyjskim Związkiem Chłopskim, zwolniony za kaucją przedostał się do Galicji. W 1912 wstąpił do Związku Strzeleckiego, w latach 1914-17 służył w Legionach Polskich. Był komisarzem Polskiej Organizacji Narodowej w 1914 roku[3]. W niepodległej Polsce zajmował różne stanowiska państwowe. Od 1930 prezes Biura Emigracyjnego "Kolonia Polska" organizującego emigrację chłopów do Peru. Związany z Konfederacją Ludzi Pracy i BBWR, od 1931 sympatyk KPP i współpracownik marksistowskiego działacza Jana Hempla. Przyjaciel francuskiego pisarza i komunisty H. Barbuss'a, od 1933 przewodniczący Polskiego Komitetu Antyfaszystowskiego i Antywojennego, delegat na Europejski Antyfaszystowski Kongres Robotniczy w Paryżu.

W latach 1928-1935 sprawował mandat senatorski, wybrany z listy BBWR w województwie lubelskim[4]. Podczas swoich przemówień na forum Senatu zwracał uwagę na proces faszyzacji kraju, poruszał problem wojny z hitlerowskimi Niemcami. Protestował przeciw znęcaniu się nad więźniami politycznymi, w 1932 opuścił BBWR. Był wykładowcą w Wolnej Wszechnicy Polskiej w Warszawie (przedmiot: organizacje społeczne w samorządzie)[5]. Twórca listu otwartego piętnującego metody śledcze stosowane przez tzw. defensywę wobec kobiet i młodocianych więźniów. 1934-35 pracował w dwutygodniku "Kolumna". 1 sierpnia - 22 września 1936 więziony w Warszawie. Po zwolnieniu potępił procesy moskiewskie i zerwał współpracę z KPP[6].

Został odznaczony Krzyżem Niepodległości, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (odznaczenia nie przyjął).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ludwik Hass, Ambicje, rachuby, rzeczywistość. Wolnomularstwo w Europie Środkowo-Wschodniej 1905–1928, Warszawa 1984, s. 232.
  2. Program Partji Pracy (uchwalony na zjeździe delegatów w Warszawie w dniu 1 czerwca 1930 r.) / Partja Pracy
  3. Jerzy Pająk, Z dziejów Polskiej Organizacji Narodowej (wrzesień-grudzień 1914), w: Kieleckie Studia Historyczne, t. 14, 1996, s. 106.
  4. Tadeusz i Karol Rzepeccy, Sejm i Senat 1928-1933. Podręcznik zawierający wyniki wyborów w województwach, okręgach i powiatach, podobizny posłów sejmowych i senatorów, statystyki i mapy poglądowe, Wielkopolska Księgarnia Nakładowa Karola Rzepeckiego, Poznań 1928, s. 181, 250.
  5. Wolna Wszechnica Polska. W: Szkoły wyższe Rzeczypospolitej Polskiej. Warszawa: 1930, s. 313.
  6. Parlamentarzyści RP

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]