Stefan Duchliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefan Duchlińcki
Jan Rymarski
Data urodzenia 15 kwietnia 1897
Data i miejsce śmierci 24 lutego 1968
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby Imperium Rosyjskie 1916–1917
II Rzeczpospolita 1919–1920
Druga Republika Hiszpańska 1936–1938
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Brygady Międzynarodowe
Jednostki 4 Pułk Piechoty Legionów;
Batalion im. Ernsta Thälmanna
Stanowiska dowódca kompanii piechoty
Główne wojny i bitwy Hiszpańska wojna domowa
Późniejsza praca działacz ZBoWiD
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Medal „Za waszą wolność i naszą”
Grób Stefana Duchlińskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Stefan Duchliński pseud. Chudy, Klemens, Feliks, Jan Rymarski (ur. 15 kwietnia 1897 w Szczurzynie w powiecie ciechanowskim, zm. 24 lutego 1968 w Warszawie) – polski działacz komunistyczny, uczestnik wojny domowej w Hiszpanii.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu szkoły podstawowej i kursów szewskich w 1915 został szewcem w Ciechanowie. W 1915 ewakuowany w głąb Rosji, w 1916–1917 służył w rosyjskiej armii, w marcu 1918 wrócił do Ciechanowa i wstąpił do SDKPiL, potem działał w KPRP/KPP. W 1919 powołany do WP, służył w 4 pp Leg. w Kielcach. Prowadził agitację komunistyczną wśród żołnierzy, za co 21 lipca 1920 został aresztowany i osadzony w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej, skąd zwolniono go 2 kwietnia 1921. 1923–1924 członek Komitetu Okręgowego (KO) KPRP Ciechanów-Mława, działacz MOPR i Związku Zawodowego Robotników Przemysłu Skórzanego w Polsce. W styczniu 1924 skierowany przez KC KPRP do Centralnej Szkoły Partyjnej w Moskwie, po ukończeniu której działał w KPZB w Pińsku. 4 czerwca 1926 aresztowany i skazany na 3,5 roku więzienia, 16 lipca 1928 zwolniony na mocy amnestii. Po zwolnieniu został sekretarzem KO KPP w Siedlcach. Od stycznia do maja 1929 funkcjonariusz KO KPP w Zagłębiu, potem do grudnia 1929 KO Kielce-Radom. Od stycznia 1930 w Moskwie, gdzie wstąpił do WKP(b) i był pracownikiem i sekretarzem oddziałowej organizacji WKP(b) w fabryce obuwia.

W 1936 wyjechał do Hiszpanii, gdzie został dowódcą polskiej kompanii w batalionie im. E. Thälmanna i dowódcą sekcji słowiańskiej Szkoły Oficerskiej Brygad Międzynarodowych w Pozo-Rubio. Później dowódca Bazy Polskiej w Casas-Ibáñez. Członek PCE. Był 2 razy ranny w walkach. W marcu 1938 na wniosek przedstawiciela Komitetu Wykonawczego Kominternu Bogdanowa został członkiem komunistycznej trójki partyjnej w Paryżu, we wrześniu 1938 zwolniony z prac organizacyjnych.

Podczas II wojny światowej walczył w armii polskiej na Zachodzie. Wiosną 1947 wrócił do kraju i wstąpił do PPR. Do grudnia 1949 instruktor wydziału organizacyjnego Komitetu Warszawskiego PPR/PZPR, potem majster budowlany w Zjednoczeniu Budownictwa Miejskiego nr 1. Członek Komitetu POP i Komitetu Dzielnicowego PZPR na Żoliborzu, od 1956 na rencie dla zasłużonych. Działacz ZBoWiD i członek Komisji Dąbrowszczaków.

Odznaczony m.in. Orderem Sztandaru Pracy II klasy i Medalem „Za waszą wolność i naszą”.

Pochowany na Powązkach Wojskowych (sekr. 2B-3-1)[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego t. 1, Warszawa 1985.