Stefan Essmanowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stefan Essmanowski (ur. 1898, zm. 1942) – polski poeta, publicysta i krytyk literacki, tłumacz, profesor Państwowego Instytutu Sztuki Teatralnej.

Ukończył studia romanistyczne. Publikował artykuły przeglądowe dotyczące literatury hiszpańskiej i włoskiej na łamach „Wiadomości Literackich” (od 1929) i „Rocznika Literackiego” (1932–1935). Ponadto ogłosił m.in. artykuły o organizacji studiów reżyserskich w Polsce („Życie Sztuki”, 1935), o Emilu Zegadłowiczu („Wiadomości Literackie”, 1932), o dziejach czasopisma literacko-artystycznego „Czartak” („Polonista”, 1931).

Był członkiem Komendy Obrońców Polski, aresztowany w kwietniu 1941 roku, osadzony na Pawiaku[1]. Został rozstrzelany przez Niemców w marcu 1942, prawdopodobnie na terenie obozu pracy Treblinka I.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Władysław Bartoszewski: Warszawski pierścień śmierci 1939–1944. Warszawa: Interpress, 1970.
  • Kazimierz Czachowski, Stefan Essmanowski, w: Polski Słownik Biograficzny, tom VI, 1948

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Leon Wanat, Za murami Pawiaka, Warszawa 1985, s. 367.