Stefan Koeb

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefan Koeb
Ilustracja
podpułkownik dyplomowany piechoty podpułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 11 sierpnia 1896
Sucha
Data śmierci 18 września 1945
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 64 Pułk Piechoty
Sztab Generalny
18 Dywizja Piechoty
34 Pułk Piechoty
Dep. Dow. Og. MSWoj.
5 Kresowa Dywizja Piechoty
Stanowiska szef sztabu dywizji
dowódca batalionu
szef wydziału
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
obrona Warszawy
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości

Stefan Jan Koeb (ur. 11 sierpnia 1896 w Suchej, zm. 18 września 1945) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego II RP i Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Stefan Jan Koeb urodził się 11 sierpnia 1896 w Suchej[1].

Po zakończeniu I wojny światowej, jako były oficer c. i k. armii został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony na stopień porucznika[2]. Został awansowany na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[3]. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1923 jako oficer 64 pułku piechoty z Grudziądza był przydzielony do Sztabu Generalnego[4], a w 1924 do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu Normalnego 1924–1926 (V promocja)[5]. 11 października 1926, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Oddziału I Sztabu Generalnego. W czerwcu 1927 został przydzielony do 18 Dywizji Piechoty w Łomzy na stanowisko szefa sztabu[6][7]. Został awansowany na stopień majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930[8]. W czerwcu 1930 został przeniesiony do 34 pułku piechoty w Białej Podlaskiej na stanowisko dowódcy batalionu[9], gdzie służył w kolejnych latach[10]. W późniejszych latach awansowany na stopień podpułkownika. Pełnił stanowisko szef Wydziału Wyszkolenia w Departamencie Dowodzenia Ogólnego Ministerstwa Spraw Wojskowych do września 1939, po czym został mianowany zastępcą szefa sztabu Dowództwa Obrony Warszawy.

Podczas II wojny światowej był oficerem Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie w stopniu podpułkownika (5 Kresowa Dywizja Piechoty)[1]. Zmarł 18 września 1945[1]. Po ekshumacji został pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym w Bolonii (miejsce 1-D-6)[1][11].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]