Stefan Kruś

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefan Kruś
Ilustracja
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 20 czerwca 1926
Warszawa
Data i miejsce śmierci 17 lutego 2015
Warszawa
profesor nauk medycznych
Specjalność: patomorfologia
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Doktorat 1961
Habilitacja 1965
Profesura 1975
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego Medal Komisji Edukacji Narodowej Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel PRL”

Stefan Kruś (ur. 20 czerwca 1926 w Warszawie, zm. 17 lutego 2015 tamże[1]) – polski patomorfolog, profesor medycyny w zakresie anatomii patologicznej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W czerwcu 1944 zdał maturę na tajnych kompletach w okupowanej Warszawie. W lutym 1945 rozpoczął studia lekarskie na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie od ukończenia studiów (1949) pracował jako asystent. Następnie był zatrudniony w Akademii Medycznej w Warszawie (do 1996) kolejno jako asystent, adiunkt, docent i profesor w Zakładzie Anatomii Patologicznej (od 1970 do emerytury jako jego kierownik). W latach 1956-1957 pracował w Szpitalu Polskim w Korei Północnej, a w latach 1959-60 był stypendystą Fundacji Rockefellera w Mount Sinai Hospital w Nowym Jorku. W 1961 uzyskał doktorat, w 1965 – stopień naukowy doktora habilitowanego, w 1975 – tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1983 (27 października) – zwyczajnego[2]. Od chwili założenia w 1958 był członkiem Polskiego Towarzystwa Patologów (stale w jego władzach, od 1979 r. prezes)[3].

Kierownik specjalizacji I st. – 33 osób; II st. – 21 osób, promotor 10 przewodów doktorskich

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Prace naukowe i dydaktyczne:

  • oryginalnych, przeważnie w zespołach – 74
  • poglądowych i popularnych – 20
  • kazuistycznych – 7

Prace oryginalne dotyczyły problemów klinicznych na styku z morfologicznymi.

Podręczniki[edytuj | edytuj kod]

Lista podręczników[4]:

  1. Anatomia patologiczna (1978, 1990),
  2. Patomorfologia kliniczna (wspólnie z Ewą Skrzypek-Fakhoury; 1996, 2005, 2007),
  3. Podstawy patomorfologii (wspólnie z Januszem Groniowskim; 1985, 1991),
  4. Guide for histopatologhical practice (995)
  5. Patomorfologia dla stomatologów (1997, 2014 – wydanie II, poprawione i uzupełnione, wspólnie z Ewą Skrzypek),
  6. Patologia dla szkół pielęgniarstwa (2003)
  7. Guide and comments to histopathological classes (2004, 2006),
  8. Guide through pathomorphology for students who have enough time to think it over (1997),
  9. Launching-pad into the lifelong study of pathologic anatomy (2004, 2005),
  10. Patologia: podręcznik dla licencjackich studiów medycznych (2003, 2006).

Monografie dla patomorfologów i klinicystów[edytuj | edytuj kod]

  • Patomorfologia wątroby (1973, 1986)
  • Patomorfologia nerek (1973, 1986)
  • Patomorfologia serca (1972, 1974)

Prace naukowe – pod redakcją Stefana Krusia[edytuj | edytuj kod]

  • Anatomia patologiczna: podręcznik dla studentów medycyny (1978, 1980)
  • (z Januszem Groniowskim) Podstawy patomorfologii: podręcznik dla studentów medycyny (1984, 1985, 1991)
  • (z Ewą Skrzypek) Patomorfologia kliniczna, cz. 1, Patomorfologia ogólna (1986, 1990, 1993)
  • (z Ewą Skrzypek) Patomorfologia kliniczna, cz. 2, Patomorfologia narządowa (1987, 1993)
  • Patomorfologia kliniczna (1991, 1993)
  • (z Ewą Skrzypek-Fakhoury) Patomorfologia kliniczna: podręcznik dla studentów (1996, 2005)
  • Anatomia patologiczna: podręcznik dla studentów medycyny (2000, 2001)
  • (z Ewą Skrzypek-Fakhoury) Patomorfologia kliniczna (2007, 2011)

Publicystyka[edytuj | edytuj kod]

  • Dwadzieścia październikowych spotkań z anatomią patologiczną (1994, 1996)
  • Felietony przekorne (1992)
  • Felietonów przekornych zbiór drugi (1995)
  • Wykłady inauguracyjne z anatomii patologicznej: 1. 10. 1974 – 7. 10. 1996 (2010) (Spinoza)[5]
  • Wiecznym piórem – na przekór. 1 (2010) (Modlitwa Majmonidesa)
  • Wiecznym piórem – na przekór. 2 (2010)[6]

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]