Stefan Kwiatkowski (oficer marynarki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefan Kwiatkowski
komandor podporucznik komandor podporucznik
Data urodzenia 8 listopada 1894
Data i miejsce śmierci 1 września 1939
Zatoka Gdańska
Przebieg służby
Lata służby 1919–1939
Siły zbrojne Naval Ensign of Poland2.svg Marynarka Wojenna (II RP)
Główne wojny i bitwy Wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941)

Stefan Kwiatkowski (ur. 8 listopada 1894, zm. 1 września 1939) – komandor podporucznik Polskiej Marynarki Wojennej, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej, odznaczony Orderem Virtuti Militari. Zginął pierwszego dnia II wojny światowej na pokładzie dowodzonego przez siebie stawiacza min „Gryf”.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1915 roku Stefan Kwiatkowski ukończył Kijowską Szkołę Rzeczną, następnie uczęszczał do Szkoły Junkierskiej.

W 1918 roku znalazł się w składzie I Korpusu Polskiego, dowodzonego przez generała Józefa Dowbora-Muśnickiego, był chorążym Legii Rycerskiej.

W 1919 roku wstąpił do formującej się Marynarki Wojennej w stopniu podporucznika. Wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej, początkowo jako oficer łącznikowy Flotylli Pińskiej, od 24 marca 1920 roku jako dowódca zdobycznego statku transportowego „Ataman”, na pokładzie którego uczestniczył w starciu pod Łomaczami. Później dowodził holownikiem „Champion”, który zatopił podczas odwrotu, 21 lipca pod Kaczanowiczami. Od sierpnia 1920 roku dowodził statkiem uzbrojonym „Stefan Batory” w składzie Flotylli Wiślanej. Za udział w bojach na Wiśle został 30 sierpnia 1920 roku odznaczony przez generała Józefa Hallera Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Legitymację Krzyża sporządzono na kawałku zadrukowanego papieru. W 1921 roku dowodził statkiem uzbrojonym „Warneńczyk”.

W 1922 roku został zweryfikowany jako porucznik marynarki, ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 roku. W kolejnych latach służył między innymi w dowództwie Flotylli Wiślanej, oficer kursowy Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej oraz dowódca ORP „Pomorzanin”. W latach 1928–1930 był oficerem nawigacyjny a następnie zastępcą dowódcy żaglowca szkolnego „Iskra” w trakcie trzech kolejnych rejsów szkoleniowych, w tym na Kubę i do Stanów Zjednoczonych. W 1929 roku awansował do stopnia kapitana marynarki. Później, do 1933 roku, był zastępcą dowódcy kontrtorpedowca „Wicher”. Uczestniczył w rejsie na Maderę po marszałka Piłsudskiego i incydencie gdańskim. 1 stycznia 1935 roku został promowany do stopnia komandora podporucznika. Od maja 1936 do maja 1937 roku dowodził ORP „Wilia”, następnie do marca 1939 roku służył w Dowództwie Floty.

1 kwietnia 1939 roku został dowódcą stawiacza min „Gryf”. 1 września, podczas wykonywania planu Rurka, okręt został zaatakowany na Zatoce Gdańskiej przez bombowce nurkujące Ju 87. Stefan Kwiatkowski został śmiertelnie raniony odłamkiem jednej z bomb, która wybuchła przy burcie. Pochowano go na cmentarzu w Helu.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dekret Wodza Naczelnego L. 3306 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 10)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kadry morskie Rzeczypospolitej. Tom II: Polska Marynarka Wojenna. Cz. 1: Korpus Oficerów 1918–1947, Jan Kazimierz Sawicki (red.), Julian Czerwiński, Małgorzata Czerwińska, Gdynia: Wyższa Szkoła Morska, 1996, ISBN 83-86703-50-4, OCLC 749437567.