Stefan Lelek-Sowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefan Lelek-Sowa
Ilustracja
Stefan Lelek-Sowa w czasie służby w szeregach POW
Data i miejsce urodzenia 5 września 1885
Kraśnik
Data i miejsce śmierci 29 czerwca 1940
Lublin
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami

Stefan Lelek-Sowa, ps. Sawicki, Lelek, Stefan (ur. 5 września 1885 w Kraśniku, zamordowany 29 czerwca 1940 w Lublinie) – sędzia Sądu Apelacyjnego w Lublinie, działacz społeczny i konspiracyjny, senator, przewodniczący Organizacji Orła Białego Okręgu Lublin, przewodniczący Rady Obrony Narodowej w Lublinie, członek Komitetu Obrony Lublina, współorganizator lubelskiego okręgu Służby Zwycięstwu Polski oraz Związku Walki Zbrojnej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był uczniem gimnazjum im. Staszica w Lublinie. W 1905 został aresztowany i zesłany do Władywostoku za udział w strajku szkolnym. Zbiegł stamtąd w 1908, przez 5 lat przebywając w różnych miejscach świata (Japonia, Chiny, Nowa Gwinea, Australia, Stany Zjednoczone). Ukończył wydział polityczny na Uniwersytecie w Valparaiso w stanie Indiana. W 1913 powrócił do Polski, kontynuując studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1914 walczył w I Brygadzie Legionów Polskich. Potem objął funkcję komendanta okręgu Polskiej Organizacji Wojskowej na Lubelszczyźnie. Od 1918 był żołnierzem Wojska Polskiego – najpierw jako kapitan, a potem dowódca V Batalionu Milicji Ludowej w okręgu łomżyńskim.

Ukończył prawo na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Działał w Polskiej Partii Socjalistycznej, a potem w sanacji. Zastępca senatora wybrany w 1935 roku w województwie lubelskim[1]. W latach 1938–1939 pełnił mandat senatora V kadencji.

Został zamordowany przez Niemców latem 1940 w Rurach Jezuickich pod Lublinem. Wraz z nim zginęła jego córka Halina Lelkówna, studentka KUL i łączniczka okręgu ZWZ.

Jego życiorys posłużył jako pierwowzór losów Stefana Kulczyby, jednego z bohaterów literackich tzw. sagi polskiej Danuty Mostwin (w trzech pierwszych książkach serii: "Cień księdza Piotra", "Szmaragdowa zjawa" i "Tajemnica zwyciężonych").

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, Krzyżem Niepodległości, Krzyżem Walecznych (czterokrotnie), Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1929)[2], a także pośmiertnie przez prezydenta na uchodźstwie Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Album-skorowidz Senatu i Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej oraz Sejmu Śląskiego. Kadencja 1935/1940, 1936, s. 198.
  2. 27 listopada 1929 „za zasługi na polu pracy niepodległościowej” M.P. z 1929 r. nr 276, poz. 638

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]