Stefan Misiaszek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefan Misiaszek
Data i miejsce urodzenia 10 października 1904
Dąbrowa Górnicza
Data i miejsce śmierci 18 lipca 1988
Warszawa
Zawód, zajęcie polityk
Stanowisko poseł na Sejm PRL VI i VII kadencji (1972–1980)
Partia KPP, PPR, PZPR
Odznaczenia
Order Budowniczych Polski Ludowej (1960–1990) Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski
Nagrobek Stefana Misiaszka

Stefan Misiaszek (ur. 10 października 1904 w Dąbrowie Górniczej, zm. 18 lipca 1988 w Warszawie) – działacz społeczny i polityczny okresu II RP i PRL, poseł na Sejm PRL VI i VII kadencji.

Od 1924 należał do Komunistycznego Związku Młodzieży Polski, a od 1927 do Komunistycznej Partii Polski; działał na terenie Śląska i Zagłębia. W sanacyjnych więzieniach spędził łącznie 6 lat, w tym kilka w jednej celi z Władysławem Gomułką. Pracował m.in. jako ślusarz.

Aresztowany przez hitlerowców we wrześniu 1939, przebywał w obozach koncentracyjnych Buchenwald i Ravensbrück do zakończenia wojny. W 1945 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, był I sekretarzem Komitetu Miejskiego w Katowicach, a po powstaniu Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej przewodniczącym Wojewódzkiej Komisji Kontroli Partyjnej w Katowicach. Następnie był I sekretarzem Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Bydgoszczy (1949–1951) i Poznaniu (1951–1952). W latach 1952–1958 pełnił funkcję zastępcy kierownika Wydziału Organizacyjnego Komitetu Centralnego PZPR, a od 1958 do 1968 kierownika Biura Spraw Kadrowych KC PZPR. Członkiem KC był od marca 1954 do lipca 1981. W latach 1971–1980 przewodniczący Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej PZPR.

Był posłem na Sejm PRL VI i VII kadencji (1972–1980) z okręgu bytomskiego. Przez kilka kadencji zasiadał w Radzie Naczelnej ZBoWiD.

Odznaczony Orderem Sztandaru Pracy I klasy, Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, Orderem Budowniczych Polski Ludowej (1972)[1]. W 1986 Sekretariat KC PZPR wyróżnił go Medalem im. Ludwika Waryńskiego[2]. Pochowany na wojskowych Powązkach[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lista odznaczonych w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, Nr 201 z 22 lipca 1972. 
  2. „Życie Partii”, styczeń–marzec 1987, str. 55.
  3. Wyszukiwarka grobów w Warszawie

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]