Stefan Moszoro-Dąbrowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefan Moszoro-Dąbrowski
Ilustracja
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 16 listopada 1957
Rosario (Argentyna)
Kierownik duchowy Opus Dei w Polsce
Okres sprawowania od 1999 do 2013
Wikariusz regionalny Prałata Opus Dei na Polskę
Okres sprawowania od 1989 do 1999, od 2013
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja Prałatura Opus Dei
Prezbiterat 6 czerwca 1982, Rzym
Strona internetowa

Stefan Moszoro-Dąbrowski (ur. 16 listopada 1957 w Rosario, Argentyna) – kapłan rzymskokatolicki, numerariusz, wikariusz regionalny Prałatury Personalnej Opus Dei w Polsce. Obecnie mieszka w Warszawie.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Pochodzi z rodziny ormiańskiej. Jego matka Ludmiła Dąbrowska (1917-2012) uniknęła aresztowania przez NKWD we Lwowie w 1939[1], uciekła do Krakowa. Krótko później została aresztowana, pod koniec wojny trafiła do obozu koncentracyjnego w Auschwitz. Po wojnie wyemigrowała do Londynu, gdzie poznała męża, polskiego emigranta Kazimierza Moszoro (1911-1998)[2]. Przed wojną rodzice byli działaczami akademickimi we Lwowie[3]. Osiedlili się w Rosario, gdzie mieli czwórkę dzieci.

Studia[edytuj | edytuj kod]

Studiował elektrotechnikę na wydziale elektroniki w Argentynie, w grudniu 1980 uzyskując tytuł inżyniera elektronika jako pierwszy i najmłodszy w swoim roczniku[3]. Studiował teologię w Rzymie. Obronił doktorat na Uniwersytecie Nawarry w Pampelunie (Hiszpania).

Opus Dei[edytuj | edytuj kod]

Wychowany w rodzinie katolickiej, która w latach 70 nawiązała kontakt z pracą apostolską Opus Dei w Argentynie. Uczestniczył aktywnie w działaniach ośrodka akademickiego El Litoral w Rosario[4]. W sierpniu 1972 poprosił o przyjęcie do Opus Dei. Osobiście poznał św. Josemarię Escrivę de Balaguera, gdy ten odwiedził Argentynę w czerwcu 1974 roku. Po studiach inżynierskich przeniósł się do Rzymu. W tym okresie wiele razy miał okazję spotykania się z bł. Alvaro del Portillo. W dniu 6 czerwca 1982 roku w Bazylice św. Piotra papież Jan Paweł II udzielił mu święceń kapłańskich (ks. Moszoro był wówczas wyświęcony w gronie 33 alumnów Opus Dei)[3]. W latach 1984-89 był duszpasterzem akademickim w Tucuman i kapelanem ośrodka El Cebil[5].

Jest jednym z pierwszych członków Opus Dei w Polsce. Na prośbę bł. Alvaro del Portillo przybył do Polski w listopadzie 1989, aby rozpocząć stałą pracę apostolską Opus Dei w Polsce. W latach 1989-1999 pełnił funkcje wikariusza regionalnego Opus Dei na Polskę, jego następcą został ks.Piotr Prieto. W latach 1999-2013 pełnił funkcję Kierownika duchowego Prałatury w Polsce. 19 kwietnia 2013 ponownie został mianowany Wikariuszem Regionalnym[6][7].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Napisał scenariusz do filmu "Pójdź za mną. Testament Jana Pawła II"[8].
  • Autor nagrań radiowych dla Radia Józef - Cykl "Fitness Duchowy"[9]; "Ale o co chodzi?"[10]; Wielkie sprzątanie[11].

Ks. Moszoro-Dąbrowski pisze felietony w katolickim tygodniku Idziemy, które w roku 2015 zostały opublikowane w dwóch książkach:

  • Nasze Codzienne Westerplatte (t.I) - Wydawnictwo Diecezji Warszawsko-Praskiej, Warszawa 2015, 224 s., ​ISBN 978-83-925662-7-4
  • Nasze Codzienne Westerplatte (t.II) - Wydawnictwo Diecezji Warszawsko-Praskiej, Warszawa 2015, 208 s., ​ISBN 978-83-943307-0-5

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]