Stefan Nowak (socjolog)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grób Stefana Nowaka na Cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie

Stefan Nowak (ur. 21 października 1924[1][a] w Warszawie, zm. 6 września 1989 tamże) – polski socjolog, profesor Uniwersytetu Warszawskiego.

Do wybuchu wojny był uczniem Liceum im. Reytana w Warszawie. Studiował socjologię na Uniwersytecie Warszawskim w latach 1946-1951; był uczniem Stanisława Ossowskiego. Był prekursorem zastosowania metody ankietowej w socjologii polskiej. Sformułował tezę o istnieniu w Polsce próżni socjologicznej.

W 1958 roku na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego uzyskał stopień doktora za rozprawę pt. Prawa ogólne, zdania historyczne i wyjaśnienia przyczynowe w socjologii, a w 1962 na tym samym wydziale habilitację za pracę Struktura, geneza i dynamika ideologii społecznej studentów Warszawy. W 1987 został profesorem zwyczajnym, w 1989 członkiem korespondentem PAN[2]. W latach 19761983 był przewodniczącym Polskiego Towarzystwa Socjologicznego.

Stefan Nowak był wychowawcą licznych socjologów warszawskich – m.in. Antoniego Sułka, Jakuba Karpińskiego, Ireneusza Krzemińskiego i Marka M. Kamińskiego. Jego żoną była Irena Nowak.

Główne prace:

  • Metodologia badań socjologicznych (1970)
  • Teorie postaw (1973, red.)
  • Metodologia badań społecznych (1985) ISBN 978-83-01-14999-4
  • Ciągłość i zmiana tradycji kulturowej (1989, red.)

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Według metryki 2 stycznia 1925

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Antoni Sułek: Wspomnienia Pośmiertne: Stefan Nowak (1924-1989). W: Rocznik Towarzystwa Naukowego Warszawskiego 52. Warszawa: 1989, s. 109-111. ISSN 0860-164X.
  2. Członkowie PAN: Skorowidz