Stefan Rotarski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefan Rotarski
pułkownik dyplomowany łączności pułkownik dyplomowany łączności
Data i miejsce urodzenia 14 marca 1886
Rudzieniec
Data śmierci 31 lipca 1959
Przebieg służby
Lata służby 1914-1936 i 1939-1947
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpgPolskie Siły Zbrojne
Jednostki 3 Pułk Piechoty
Komenda Legionów Polskich
Naczelne Dowództwo WP
Sztab Generalny
10 Dywizja Piechoty
Stanowiska dowódca oddziału telefonicznego
referent telefoniczny
oficer sztabu
dowódca piechoty dywizyjnej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Kawaler Orderu Świętego Sawy
Odznaka Pamiątkowa Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych

Stefan Antoni Maciej Rotarski (ur. 14 marca 1886 w Rudzieńcu, zm. 31 lipca 1959) – pułkownik dyplomowany łączności inżynier Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 14 marca 1886[1] jako syn Józefa i Zofii z domu Gorazdowskiej. W 1904 ukończył Gimnazjum św. Anny w Krakowie. Od 1904 do 1908 odbył studia na Wydziale Budowy Maszyn Szkoły Politechnicznej we Lwowie, uzyskując tytuł inżyniera elektromechanika. Był czynnym członkiem Akademickiego Klubu Turystycznego we Lwowie[2]. Od 1909 do 1910 pracował na uczelni jako asystent. Został członkiem Towarzystwa Politechnicznego we Lwowie[3]. Następnie został inżynierem miejskich zakładów elektrycznych we Lwowie w X klasie rangi[4].

Należał do Związku Strzeleckiego. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich. Został sekcyjnym w 4 kompanii III batalionu 1 pułku piechoty w składzie I Brygady. Od października 1915 do sierpnia 1916 był przydzielony do Oddziału Telefonicznego w I batalionie w składzie III Brygady. 11 października 1915 został mianowany chorążym, 18 sierpnia 1918 podporucznikiem. Następnie był oficerem Kompanii Telegraficznej Komendy Legionów Polskich i referentem telefonicznym w Komendzie Legionów Polskich. Od 15 kwietnia 1917 roku pełnił obowiązki komendanta Szkoły Oficerów Telefonicznych w Warszawie[5].

W Polskim Korpusie Posiłkowym był dowódcą Oddziału Telefonicznego. W 1917 wszedł w skład Rady Oficerskiej i Sądu Honorowego Legionów. Po bitwie pod Rarańczą został internowany 18 marca 1918 i był przetrzymywany w Wiedniu do 26 kwietnia 1918. Jako oficer byłego Polskiego Korpusu Posiłkowego reskryptem Rady Regencyjnej z 25 października 1918 roku został przydzielony do podległego jej Wojska Polskiego w randze porucznika[6].

Został zastępcą szefa Sekcji Elektrotechnicznej Departamentu Technicznego w Ministerstwie Spraw Wojskowych. W Wojsku Polskim został zweryfikowany w stopniu kapitana, następnie awansowany do stopnia majora w 1919. Następnie służył w Sztabie Generalnym Wojska Polskiego: od grudnia 1918 w Oddziale II Służby Łączności, od 5 lutego 1919 był szefem sekcji Telefonii i Telegrafii, od 10 marca 1919 szefem Oddziału IIIa Służby Łączności SG Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego. Został oficerem SG. Od lutego 1920 kierował Szefostwem Służby Łączności (następca III Oddziału). 11 czerwca 1920 został awansowany do stopnia podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 kwietnia 1920. Od końca marca 1920 krótkotrwale szef Łączności Polowej SG NDWP, od kwietnia do czerwca 1921 szef Wydziału Departamentu Technicznego MSWoj. Za udział w wojnie polsko-bolszewickiej otrzymał Order Virtuti Militari. W połowie 1921 odbył kurs we Francji, po czym został szefem Wydziału Wojsk Łączności Departamentu IV MSWoj., po czym do drugiej połowy 1922 był Wojskowym Komisarzem Łączności przy Oddziale IV SG. Ukończył II Kurs Doszkolenia od 3 listopada 1922 do 15 października 1923 w Wyższej Szkole Wojennej[7]. Został szefem Oddziału V SG i w kwietniu 1924 mianowany pułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i zweryfikowany z lokatą 1. w korpusie oficerów łączności. W pierwszej połowie 1926 odbył kurs na dowódców pułków w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia. W tym roku został mianowany I oficerem sztabu inspektora armii gen. dyw. Aleksandra Osińskiego.

Od 27 stycznia 1930 do 18 października 1935 sprawował stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej 10 Dywizji Piechoty w garnizonie Łódź. W lutym 1930 został wybrany członkiem zarządu Łódzkiego Klubu Lotniczego, a 9 marca 1930 jego prezesem[8]. Pełnił funkcję prezesa Aeroklubu Łódzkiego. Od 28 października 1935 mianowany pomocnikiem dowódcy Okręgu Korpusu nr VI we Lwowie. Po przybyciu do Lwowa udał się na urlop zdrowotny, po czym na własną prośbę został przeniesiony w stan spoczynku 30 kwietnia 1936.

Zamieszkał w Warszawie przy ulicy Ludnej 6. W stolicy był prezesem Towarzystwa Wojskowo-Technicznego. W okresie II RP został osadnikiem wojskowym w osadzie Agatówka (gmina Hoszcza)[9].

Po wybuchu II wojny światowej 1939 podczas kampanii wrześniowej polecono mu organizację łączności w Ministerstwie Komunikacji. Z personelem tego urzędu ewakuował się do Rumunii. W listopadzie 1939 został komendantem obozu w Călimănești, a po przeniesieniu w grudniu w Târgoviște. W lutym 1940 przedostał się do Francji (jego następcą został płk dr Ludwik Ząbkowski). W ramach Polskich Sił Zbrojnych zasiadał w składzie Wojskowego Trybunału Orzekającego, kierował Wydziałem Studiów Ministerstwa Obrony Narodowej rządu polskiego na uchodźstwie w Londynie. Wykładał na II Wojennym Kursie Wyższej Szkoły Wojennej w Szkocji.

Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Zmarł 31 lipca 1959.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficerowie. Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. [dostęp 2016-01-13].
  2. Sprawozdanie roczne Akademickiego Klubu Turystycznego we Lwowie za rok 1910. Lwów: 1911, s. 18.
  3. Spis członków Towarzystwa Politechnicznego we Lwowie według stanu z dnia 31 grudnia 1910. „Czasopismo Techniczne”, s. 30, Nr 24 z 25 grudnia 1910. 
  4. Rada Miasta Lwowa. „Gazeta Lwowska”, s. 5, Nr 256 z 8 listopada 1913. 
  5. Odprawy Komendy Legionów Polskich, Centralne Archiwum Wojskowe, sygn. I.120.1.295b, s. 286 [1].
  6. Dziennik Rozporządzeń Komisji Wojskowej, 1918, R. 1, nr 1, Warszawa 1918, s. 4.
  7. „Dziennik Personalny MSWojsk” 1923, 27 września, nr 63.
  8. Łódź przed najdonioślejszym wydarzeniem sportowym. Organizacja Klubu Lotniczego. „Hasło Łódzkie”, s. 7, Nr 71 z 13 marca 1930. 
  9. Osadnicy wojskowi – lista kompletna. kresy.genealodzy.pl. s. 170. [dostęp 10 kwietnia 2015].
  10. a b c d e f g h i Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 631.
  11. Dekret Naczelnika Państwa L. 11314 V.M. Adj. Gen. z 1922 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 6, s. 227)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]