Stefan Szaniawski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefan Szaniawski
pułkownik artylerii pułkownik artylerii
Data i miejsce urodzenia 1882-03-2828 marca 1882
Kamyk
Data śmierci 1943-10-1616 października 1943
Przebieg służby
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Dywizjon Artylerii Konnej,
29 Pułk Artylerii Polowej,
4 Pułk Artylerii Ciężkiej
Stanowiska dowódca pułku artylerii ciężkiej
Główne wojny i bitwy wojna rosyjsko-japońska, I wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Stefan Szaniawski, Junosza-Szaniawski (ur. 28 marca 1882 w Kamyku, zm. 16 października 1943[1]) – pułkownik artylerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Aleksandra i Franciszki z Kosmendowskich. W 1903 ukończył szkołę handlową w Łodzi, następnie odbył roczną służbę wojskową i uzyskał szarżę oficerską w armii rosyjskiej. Walczył na froncie wojny rosyjsko-japońskiej, później w czasie I wojny światowej. Po rewolucji rosyjskiej był przewodniczącym Związku Polaków Wojskowych 105 Dywizji Piechoty. W latach 1918–1919 uczęszczał na kursy akademickie dla wyższej administracji przy Uniwersytecie Warszawskim.

W Wojsku Polskim był m.in. przez pewien czas zastępcą komendanta miasta stołecznego Warszawy. W 1924 roku służył w 1 dywizjonie artylerii konnej, na stanowisku zastępcy dowódcy jednostki. Został awansowany na podpułkownika. Zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 50. lokatą w korpusie oficerów artylerii.

W listopadzie 1925 został przeniesiony z 29 pułku artylerii polowej w Grodnie do 4 pułku artylerii ciężkiej w Łodzi na stanowisko dowódcy[2]. W lutym 1929 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i pozostawiony bez przynależności służbowej z równoczesnym oddaniem do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi[3]. Z dniem 31 sierpnia 1929 został przeniesiony w stan spoczynku[4]. W 1934 pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III i posiadał przydział mobilizacyjny do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I[5].

Od 1910 był ożeniony z Marią Antoniną Vieujean.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. baza nekrologów warszawskich (dostęp: 5 lutego 2012).
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 121 z 17.11.1925 r.
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 4 z 14.02.1929 r.
  4. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 11 z 06.07.1929 r.
  5. Rocznik oficerski rezerw 1934 s. 341, 849.
  6. Dekret Wodza Naczelnego L. 3423 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 43, s. 1722)
  7. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1957 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 38, poz. 1812)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rocznik Oficerski 1924 - Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1924, str. 720, 736;
  • Rocznik Oficerski 1928 - Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1928, str. 412, 447;
  • Rocznik oficerski rezerw 1934.
  • Czy wiesz kto to jest? (pod ogólną redakcją Stanisława Łozy), Warszawa 1938, s. 714