Stefan Tarnawski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefan Tarnawski
Tarło
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 29 kwietnia 1898
Humań
Data i miejsce śmierci 9 listopada 2001
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby do 1947
Siły zbrojne Polska Organizacja Wojskowa, Wojsko Polskie II RP, ZWZ-AK
Jednostki 21 Pułk Piechoty „Dzieci Warszawy”, 1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego, Mazowiecka Brygada Kawalerii, Wojsko Polskie
Stanowiska naczelny lekarz 1. Pułku Szwoleżerów, szef sanitarny pułku szwoleżerów w Mazowieckiej Brygadzie Kawalerii, komendant Tajnej Organizacji Wojskowej Okręgu Krakowskiego, d-ca Kedywu Okręgu Krakowskiego Armii Krajowej, szef Sanitarnego Warszawskiego Okręgu Wojskowego
Główne wojny i bitwy I wojna światowa, wojna polsko-bolszewicka, II wojna światowa
Późniejsza praca kierownik Zespołu Sanatoriów dla Dzieci Chorych na Gruźlicę w Rabce
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (od 1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Krzyż Armii Krajowej Warszawski Krzyż Powstańczy Krzyż Niepodległości z Mieczami
Grób Stefana Tarnawskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Stefan Tarnawski pseud. Tarło (ur. 29 kwietnia 1898 w Humaniu[1], zm. 9 listopada 2001 w Warszawie[2]) – polski lekarz wojskowy, pułkownik służby zdrowia, generał brygady (1994), żołnierz Armii Krajowej, powstaniec warszawski.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Władysława Tarnawskiego herbu Sas (1867–1919) i Ireny z domu Lernicz (1874–1966)[3][2].

W okresie I wojny światowej należał do Polskiej Organizacji Wojskowej. W 1918 został żołnierzem Wojska Polskiego, skierowano go na front ukraiński. Po kursie medycznym w Szpitalu Ujazdowskim przydzielono go do szpitala wojskowego w Wilnie jako podoficera sanitarnego. W 1926 ukończył studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. Kontynuował karierę lekarza wojskowego, m.in. w 21 pułku piechoty „Dzieci Warszawy”. Pełnił funkcję naczelnego lekarza 1 pułku szwoleżerów Józefa Piłsudskiego.

W 1939 brał udział w wojnie obronnej jako szef sanitarny pułku szwoleżerów w Mazowieckiej Brygadzie Kawalerii (w stopniu pułkownika). Pod koniec września dostał się do niewoli niemieckiej, po ucieczce z obozu jenieckiego powrócił do Warszawy.

Od 1941 był komendantem Tajnej Organizacji Wojskowej Okręgu Krakowskiego, w 1943 został dowódcą Kedywu Okręgu Krakowskiego Armii Krajowej. W 1944 ponownie znalazł się w stolicy, wszedł w skład Szefostwa Służby Zdrowia Komendy Głównej AK. Brał udział w powstaniu warszawskim w Sanitariacie Okręgu Warszawskiego Armii Krajowej. Był komendantem szpitali stałych i polowych, a także szefem sanitariatu Grupy „Północ”. Znalazł się następnie w Krakowie z transportem rannych i chorych szpitala polowego, obejmując komendanturę ewakuowanego Szpitala Ujazdowskiego.

Po wojnie zamieszkał w Warszawie. Był szefem Sanitarnego Warszawskiego Okręgu Wojskowego, jednak w 1947 zwolniono go ze służby wojskowej. Do 1953 kierował Zespołem Sanatoriów dla Dzieci Chorych na Gruźlicę w Rabce. Następnie był zastępcą kierownika wydziału zdrowia w jednym ze stołecznych urzędów oraz kierownikiem placówek służby zdrowia. W 1974 przeszedł na emeryturę.

W 1994 prezydent Lech Wałęsa awansował pułkownika Stefana Tarnowskiego do stopnia generała brygady.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mariusz Jędrzejko, Mariusz Lesław Krogulski, Marek Paszkowski, Generałowie i admirałowie III Rzeczypospolitej: 1989–2002, Warszawa 2002
  2. a b c d e f g h i j k Stefan Tarnawski. 1944.pl. [dostęp 2012-05-10].
  3. Stefan Tarnawski h. Sas. wielcy.pl. [dostęp 2012-05-10].
  4. M.P. z 1999 r. nr 10, poz. 131
  5. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2035 z 1921 r.. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 40, poz. 1854, s. 1564. [dostęp 2014-11-22].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]