Stefania Kudelska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefania Jadwiga Kudelska
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 16 sierpnia 1890
Warszawa
Data i miejsce śmierci 12 sierpnia 1944
Warszawa
posłanka do Sejmu RP V kadencji,
senator RP IV kadencji
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości z Mieczami Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Brązowy za Długoletnią Służbę Krzyż Armii Krajowej
Odznaka „Za wierną służbę” Odznaka pamiątkowa Polskiej Organizacji Wojskowej
Grób polityk Stefanii Kudelskiej na Starych Powązkach w Warszawie

Stefania Jadwiga Kudelska, ps. Hanna (ur. 16 sierpnia 1890, zm. 12 sierpnia 1944[1]) – posłanka do Sejmu RP V kadencji, senator RP IV kadencji, współzałożycielka Przysposobienia Wojskowego Kobiet, wolnomularka[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Stefania Jadwiga Kudelska urodziła się w Warszawie i była córką Waleriana i Petroneli z domu Orłowska. W latach 1910–1912 studiowała na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Kierowniczka sekcji w Kole Kobiet Związku Strzeleckiego od lutego 1913 roku. Czynnie działała w dziale propagandy na terenie Królestwa Kongresowego.

Zorganizowała w sierpniu 1914 roku intendenturę dla strzelców w Oleandrach pod Krakowem i w Jędrzejowie etapowe kuchnie żołnierskie. Przydzielona we wrześniu tegoż roku do oddziału wywiadu 1 pułku piechoty Józefa Piłsudskiego. Była kurierką na tereny pozafrontowe. W 1914 roku została aresztowana, a po zwolnieniu wróciła do służby kurierskiej. Czynnie działała w Polskiej Organizacji Wojskowej w Warszawie od lipca 1915 roku.

Komendantka okręgu płoskirowskiego POW od września do grudnia 1919 roku, a oficer wywiadu 12 Dywizji Piechoty od stycznia 1920 roku. Służyła następnie w 6 Armii. Podporucznik Ochotniczej Legii Kobiet. Urzędniczka Delegatury Rządu RP w Kijowie od lutego 1922 roku do marca 1923 roku. Po powrocie do kraju czynnie uczestniczyła w akcji przysposobienia kobiet do obrony kraju. Współzałożycielka organizacji Przysposobienia Wojskowego Kobiet, a następnie jej instruktorka[1]. Kierowniczka referatu wf i pwk w Dowództwie Okręgu Korpusu nr I w Warszawie od listopada 1929 roku do października 1935 roku, a następnie w Państwowym Urzędzie WF i PW w Wydziale WF i PW Kobiet. Senatorka RP od września 1935 roku, a posłanka do Sejmu RP od 1938 roku.

Ewakuowana z Warszawy w wojnie obronnej Polski we wrześniu 1939 roku i znalazła się we Lwowie. Służyła tam pod dowództwem Haliny Wasilewskiej w ochotniczym Kobiecym Batalionie Pomocniczej Służby Wojskowej wchodzącym w skład Lwowskiej Brygady Obrony Narodowej, której organizatorem i dowódcą był płk dypl. F. Polniaszka. Pracowała po powrocie do Warszawy w Radzie Głównej Opiekuńczej oraz jako wiceprzewodnicząca Komitetu Samopomocy Społecznej w Okręgu VIII przy ul. Zagórnej. W konspiracji była referentka w Szefostwie WSK Oddziału Organizacyjnego KG AK. Zginęła w powstaniu warszawskim w zbombardowanym domu przy ul. Leszno[1].

Odznaczenia:

Symboliczny grób Stefanii Jadwigi Kudelskiej znajduje się na Cmentarzu Powązkowskim, kw. 329[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Michalska 1988 ↓, s. 225.
  2. Cezary Leżeński, Legiony to braterska nuta... czyli od Legionów do masonów, Wolnomularz Polski, nr 40, listopad-grudzień 2003, s. 15.
  3. a b c d e f g Kudelska Stefania Jadwiga 1890-1944. W: Parlamentarzyści [on-line]. bs.sejm.gov.pl. [dostęp 2018-12-05].
  4. a b c d e f g h i j k l Słownik Biograficzny Kobiet Odznaczonych Orderem Wojennym Virtuti Militari. T. II (H–O). Toruń: Fundacja „Archiwum i Muzeum Pomorskie AK i Wojskowej Służby Polek”, 2004, s. 136-137. ISBN 83-88693-03-4.
  5. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 66)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]