Stefano Malinverni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefano Malinverni
Data i miejsce urodzenia 14 maja 1959
Mediolan
Wzrost 180 cm
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Włochy
Igrzyska olimpijskie
brąz Moskwa 1980 lekkoatletyka
(sztafeta 4 × 400 m)
Halowe mistrzostwa Europy
srebro Wiedeń 1979 bieg na 400 m
brąz Grenoble 1981 bieg na 400 m
Uniwersjada
brąz Meksyk 1979 sztafeta 4 × 400 m
Igrzyska śródziemnomorskie
brąz Split 1979 sztafeta 4 × 400 m

Stefano Malinverni (ur. 14 maja 1959 w Mediolanie[1]) – włoski lekkoatleta (sprinter), medalista olimpijski z 1980.

Odpadł w półfinale biegu na 200 metrów na mistrzostwach Europy juniorów w 1977 w Doniecku. Zajął również na tych mistrzostwach 5. miejsce w sztafecie 4 × 100 metrów i odpadł w eliminacjach sztafety 4 × 400 metrów[2]. Zajął 7. miejsce w sztafecie 4 × 400 metrów (w składzie: Roberto Tozzi, Daniele Zanini, Malinverni i Pietro Mennea) oraz odpadł w półfinale biegu na 400 metrów na mistrzostwach Europy w 1978 w Pradze[3].

Na halowych mistrzostwach Europy w 1979 w Wiedniu zdobył srebrny medal w biegu na 400 metrów, za Karelem Kolářem z Czechosłowacji, a przed Horią Tobocerm z Rumunii[4]. Zdobył brązowe medale w sztafecie 4 × 400 metrów na uniwersjadzie w 1979 w Meksyku (sztafeta włoska biegła w składzie: Alfonso Di Guida, Malinverni, Flavio Borghi i Tozzi)[5] oraz na igrzyskach śródziemnomorskich w 1979 w Splicie (w składzie sztafety włoskiej biegli ci sami zawodnicy)[6]. Nie ukończył biegu półfinałowego na 400 metrów na halowych mistrzostwach Europy w 1980 w Sindelfingen[7].

Zdobył brązowy medal w sztafecie 4 × 400 metrów, która biegła w składzie: Malinverni, Mauro Zuliani, Tozzi i Mennea na igrzyskach olimpijskich w 1980 w Moskwie. Startował na tych igrzyskach również w biegu na 400 metrów, w którym odpadł w ćwierćfinale[1]. Na halowych mistrzostwach Europy w 1981 w Grenoble zdobył brązowy medal w biegu na 400 metrów, za Andreasem Knebelem z NRD i Martinem Wepplerem z RFN. Odpadł w przedbiegach tej konkurencji na halowych mistrzostwach Europy w 1983 w Budapeszcie[8].

Zajął 5. miejsce w sztafecie 4 × 400 metrów (w składzie: Malinverni, Donato Sabia, Zuliani i Roberto Ribaud) na mistrzostwach świata w 1983 w Helsinkach[9].

Był mistrzem Włoch w biegu na 400 metrów w latach 1978-1980, w sztafecie 4 × 200 metrów w 1985 oraz w sztafecie 4 × 400 metrów w 1982 i 1983[10]. Był również halowym mistrzem Włoch w biegu na 400 metrów w 1979 i 1980[11]. Czterokrotnie ustanawiał rekordy Włoch w sztafecie 4 × 400 metrów do wyniku 3:01:42 osiągniętego 18 sierpnia 1981 w Zagrzebiu[12].

Rekordy życiowe Malinverniego:

Konkurencja Data i miejsce Wynik
bieg na 400 metrów 8 lipca 1981, Mediolan 46,08

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Stefano Malinverni, olympedia.org [dostęp 2021-02-13] (ang.).
  2. European Junior Championships 1977, wjah.co.uk [dostęp 2016-03-02] [zarchiwizowane z adresu 2013-10-31] (ang.).
  3. Berlin 2018 Leichtathletik – EM Statistics Handbook, European Athletics, s. 553–554, 558 [dostęp 2021-02-13] [zarchiwizowane z adresu 2019-09-14] (ang.).
  4. European Athletics Indoor Championships – Glasgow 2019, Statistics Handbook, European Athletics, s. 455–456 [dostęp 2021-02-13] [zarchiwizowane z adresu 2020-11-03] (ang.).
  5. Королева спорта на Всемирных универсиадах 1959– 2011 гг., docme.su, 2013, s. 74 [dostęp 2021-02-13] (ros.).
  6. Podio internazionale dal 1908 al 2008. Uomini, sportolimpico.it, 1 listopada 2008, s. 3, 5, 7, 10 [dostęp 2021-02-13] (wł.).
  7. European Athletics Indoor Championships – Glasgow 2019, Statistics Handbook, European Athletics, s. 459 [dostęp 2021-02-13] [zarchiwizowane z adresu 2020-11-03] (ang.).
  8. European Athletics Indoor Championships – Glasgow 2019, Statistics Handbook, European Athletics, s. 463–464, 473 [dostęp 2021-02-13] [zarchiwizowane z adresu 2020-11-03] (ang.).
  9. IAAF World Athletics Championships Doha 2019 Statistics Handbook, World Athletics, s. 235–236 [dostęp 2021-02-13] (ang.).
  10. CAMPIONATI “ASSOLUTI” – UOMINI TUTTI I CAMPIONI ITALIANI – 1906-2020 (Aggiornamento: 1° Gennaio 2021), sportolimpico.it, s. 18 [dostęp 2021-02-13] (wł.).
  11. Italian Indoor Championships, GBRAthletics [dostęp 2014-04-26] (ang.).
  12. Janusz Waśko, John Brant, Györgyi Csiki, Andrzej Socha: Golden Century of IAAF Records. National Records Evolution 1912-2012. Zamość: 2013, s. 204. ISBN 978-83-62033-30-0. (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]