Stenograf Polski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stenograf Polski
Stenografia, stenotypia, pisanie na maszynie
Częstotliwość dwumiesięcznik, miesięcznik
Państwo Polska 
Adres Warszawa
Wydawca Zarząd Główny SSIM
Rodzaj czasopisma technika biurowa
Język polski
Pierwszy numer 1922[1]
Ostatni numer 1989[2]
Format 14,8x21 cm[1]
Liczba stron 32[1]
ISSN 0239-443X
OCLC 312178723

Stenograf Polskidwumiesięcznik[1], później miesięcznik (nie ukazujący się w lipcu i sierpniu)[3] Zarządu Głównego Stowarzyszenia Stenografów i Maszynistek w Polsce (SSIM), poświęcony problematyce stenotypii i prac biurowych.

Czasopismo było wydawane w Warszawie od 1922[1], po przerwie wojennej tytuł wznowiono w 1947[3] i kontynuowano do 1989[2]. Adresowano je do pracowników administracji, stenografów, maszynistek. Publikowało ćwiczenia dla stenografów, stenogramy i teksty ćwiczebne dla maszynistek. Redakcja mieściła się w Warszawie przy ul. Wawelskiej 59[1], następnie przy ul. Śniadeckich 23[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Jolles 1963 ↓, s. 274.
  2. a b Stenograf polski : Pisanie na maszynie stenografia, stenotypia (niem.). Sächsische Landesbibliothek - Staats- und Universitätsbibliothek Dresden. [dostęp 2020-03-14].
  3. a b c Stenograf Polski : stenografia, stenotypia, pisanie na maszynie (pol.). Czasopisma polskie 1985-2000 (MARC BN). [dostęp 2020-03-14].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zygmunt Jolles: Katalog Prasy Polskiej. Warszawa: Biuro Wydawnicze „Ruch”, 1963. OCLC 749778445. (pol.)