Stiepan Artiomienko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stiepan Artiomienko
Степан Артёменко
Ilustracja
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 22 stycznia 1913
Racułowo, obwód odeski
Data i miejsce śmierci 5 maja 1977
Odessa
Przebieg służby
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Główne wojny i bitwy wielka wojna ojczyźniana
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Aleksandra Newskiego (Związek Radziecki) Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Czerwonej Gwiazdy Medal „Za Odwagę” (ZSRR) Medal „Za zasługi bojowe” Medal jubileuszowy „W upamiętnieniu 100-lecia urodzin Władimira Iljicza Lenina” Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” Medal „Za Obronę Stalingradu” Medal „Za wyzwolenie Warszawy” Medal „Za zdobycie Berlina” Medal „Weteran pracy” Medal jubileuszowy „Dwadzieścia lat Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Medal jubileuszowy „30 lat zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Medal jubileuszowy „30 lat Armii Radzieckiej i Floty” 50 years saf rib.png

Stiepan Jelizarowicz Artiomienko (ros. Степан Елизарович Артёменко, ur. 22 stycznia 1913 we wsi Racułowo w obwodzie odeskim, zm. 5 maja 1977 w Odessie) – radziecki wojskowy, pułkownik, dwukrotny Bohater Związku Radzieckiego (1945).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w ukraińskiej rodzinie chłopskiej. W 1927 skończył szkołę, od 1935 służył w Armii Czerwonej, później pracował w organach NKWD, w 1941 został członkiem WKP(b). Od sierpnia 1941 walczył w wojnie z Niemcami, m.in. pod Charkowem, później w bitwie pod Stalingradem, pod Kurskiem, w zachodniej Ukrainie, Polsce. W styczniu 1945 wyróżnił się w walkach na zachodnim brzegu Wisły i o Sochaczew jako dowódca batalionu 447 pułku piechoty 397 Dywizji Piechoty 61 Armii 1 Frontu Białoruskiego. Później walczył w Pile, potem nad Odrą i w Berlinie, gdzie został ciężko ranny. Po wojnie ukończył kursy doskonalenia oficerów i służył w Odessie, otrzymał stopień pułkownika.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]