Stilijan Kowaczew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stilijan Kowaczew
Стилиян Ковачев
generał piechoty
Data i miejsce urodzenia 26 lutego 1860
Jamboł, Imperium Osmańskie
Data i miejsce śmierci 11 lipca 1939
Sofia, Bułgaria
Przebieg służby
Lata służby 1879–1918
Siły zbrojne Armia Księstwa Bułgarii
Jednostki 9 pułk piechoty
2 dywizja piechoty
Główne wojny i bitwy wojna serbsko-bułgarska
I wojna bałkańska
II wojna bałkańska
I wojna światowa
Odznaczenia
Order Waleczności III klasy (Bułgaria) Order Waleczności IV klasy (Bułgaria) Order Świętego Aleksandra (Bułgaria) Order Świętego Aleksandra (Bułgaria) Kawaler Orderu Zasługi Wojskowej (Bułgaria) Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Korony Żelaznej (Austro-Węgry) Kawaler Orderu Daniły I (Czarnogóra)
Stilian Kowaczew
Стилиян Ковачев
Pełne imię i nazwisko Стилиян Георгиев Ковачев
Data i miejsce urodzenia 26 lutego 1860
Jamboł
Data i miejsce śmierci 11 lipca 1939
Sofia
Minister wojny
Okres od 1 czerwca 1913
do 28 czerwca 1913
Poprzednik Nikifor Nikiforow
Następca Georgi Wazow

Stilijan Georgiew Kowaczew (bułg. Стилиян Георгиев Ковачев, ur. 26 lutego 1860 w Jambole, zm. 11 lipca 1939 w Sofii[1]) – bułgarski wojskowy i polityk, generał piechoty, minister wojny Carstwa Bułgarii (1913).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem kowala Georgi Kowaczewa[2]. W młodym wieku związał się z jambolskim komitetem rewolucyjnym, w którym pełnił funkcję sekretarza Georgi Drażewa. Wziął udział w powstaniu kwietniowym 1876. Dwa lata później uczęszczał na kursy pedagogiczne w Płowdiwie. W 1878 rozpoczął naukę w szkole wojskowej w Sofii, którą ukończył w 1879[1]. Awansowany na podporucznika objął dowództwo plutonu policji Rumelii Wschodniej. W latach 1882-1993 studiował w Akademii Inżynierii Wojskowej w Petersburgu. Studia przerwał z powodu choroby i powrócił do kraju[1]. W 1885 uzyskał awans na stopień kapitana, a dowodzona przez niego kompania została skierowana w Rodopy, gdzie zwalczano działające na pograniczu grupy przestępcze. W czasie wojny bułgarsko-serbskiej dowodził kompanią haskowską[1]. Walczył w bitwie pod Sliwnicą, a następnie wziął udział w ofensywie na Pirot. Za udział w wojnie został uhonorowany Orderem Waleczności IV klasy.

Po zakończeniu wojny rozpoczął pracę w ministerstwie wojny, w którym w latach 1886-1894 kierował kancelarią[1]. W 1894 powrócił do służby liniowej. W stopniu podpułkownika objął dowództwo 9 pułku piechoty, a następnie 5 brygady piechoty, działającej w ramach 2 dywizji. W latach 1905-1909 dowodził 4 Dywizją Piechoty, a następnie 2 Dywizją Piechoty[1].

Po wybuchu I wojny bałkańskiej Kowaczew nadal pełnił funkcję dowódcy 2 Dywizji Piechoty i dowodził ofensywą z Płowdiwu w kierunku Tracji Zachodniej[1]. Po zwycięstwie objął dowództwo 4 Armii i walczył w bitwie pod Bulair i Sharkoi. W czerwcu 1913, w przededniu wybuchu II wojny bałkańskiej Kowaczew objął stanowisko ministra wojny w gabinecie Stojana Danewa. Z uwagi na sytuację na froncie podał się do dymisji i wziął udział w bitwie nad Bregałnicą[1]. W czasie bitwy wydał rozkaz odwrotu, bez zgody naczelnego dowództwa, za co został odsunięty od dowodzenia armią.

W czasie I wojny światowej awansowany na stopień generała porucznika, pracował w sztabie 2 dywizji piechoty. W 1918 został zwolniony z wojska, zmarł w 1939 w Sofii.

Był żonaty (żona Anna z d. Stojewa), miał czworo dzieci (trzy córki i syna).

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • podporucznik (Подпоручик) (1879)
  • porucznik (Поручик) (1881)
  • kapitan (Kапитан) (1884)
  • major (Майор) (1887)
  • podpułkownik (Подполковник) (1892)
  • pułkownik (Полковник) (1896)
  • generał major (Генерал-майор) (1905)
  • generał porucznik (Генерал-лейтенант) (1917)
  • generał piechoty (Генерал от пехотата) (1936)

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 226–227.
  2. 155 ГОДИНИ ОТ РОЖДЕНИЕТО НА ГЕНЕРАЛ СТИЛИЯН КОВАЧЕВ (bułg.). yambol-life.com. [dostęp 2020-04-30].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 226–227.
  • Rumen Rumenin: Офицерският корпус в България 1878-1944 г. vol.3. Sofia: Свети Георги Победоносец, 1996, s. 107.