Stobnica (województwo wielkopolskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 52°42'18.79"N 16°36'30.27"E
- błąd 0 m
WD 52°39'N, 16°37'E, 52°42'18.22"N, 16°36'29.88"E
- błąd 20378 m
Odległość 1472 m
Stobnica
wieś
Ilustracja
Fragment wsi z mostem kolejowym na Warcie
Państwo  Polska
Województwo  wielkopolskie
Powiat obornicki
Gmina Oborniki
Sołectwo Stobnica
Liczba ludności (2009) 129[1]
Strefa numeracyjna 61
Kod pocztowy 64-607
Tablice rejestracyjne POB
SIMC 0591739
Położenie na mapie gminy Oborniki
Mapa lokalizacyjna gminy Oborniki
Stobnica
Stobnica
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Stobnica
Stobnica
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Stobnica
Stobnica
Położenie na mapie powiatu obornickiego
Mapa lokalizacyjna powiatu obornickiego
Stobnica
Stobnica
Ziemia52°42′18,79″N 16°36′30,27″E/52,705219 16,608408

Stobnicawieś sołecka (dawniej miasto) w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie obornickim, w gminie Oborniki.

Stobnica uzyskała lokację miejską przed 1402 rokiem, zdegradowana w 1795 roku[2]. Prywatne miasto szlacheckie położone było w 1580 roku w powiecie poznańskim województwa poznańskiego[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Marina na Warcie

Wieś powstała przy przecięciu traktu handlowego z Obornik do Obrzycka ze strumieniem Kończak. W 1388 w jednym z dokumentów pojawia się nazwisko Janusza de Stopnicz, czyli z dzisiejszej Stobnicy. Wkrótce po tej dacie osada przeszła na własność Sędziwoja Świdwy (herbu Nałęcz), który był wojewodą poznańskim. Od XIV lub XV wieku do 1795 miejscowość posiadała prawa miejskie, jednak nigdy nie należała do miast szczególnie bogatych. Wpływ na to miały częste zmiany właścicieli i związana z tym niezadowalająca dbałość o interesy miejskie. W czasie wojny trzynastoletniej Stobnica wystawiła w 1458 roku 3 pieszych na odsiecz oblężonej polskiej załogi Zamku w Malborku[4]. Obecność Kończaka determinowała prowadzoną tu działalność gospodarczą – funkcjonowały młyny, tartaki, folusze i kuźnie. W 1756 odnotowano działanie ostatniego w Wielkopolsce zakładu wytopu żelaza[5].

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie poznańskim.

Obiekty[edytuj | edytuj kod]

Do pamiątek przeszłości należą:

Przyroda[edytuj | edytuj kod]

W lesie w pobliżu wsi znajdują się: Stobnickie Babki (pomnik przyrody) oraz Stacja Doświadczalna Katedry Zoologii Akademii Rolniczej w Poznaniu, tzw. Wilczy Park. Jest to jedno z nielicznych miejsc hodowli wilków.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. WWW gminy Oborniki – Statystyki. [dostęp 2010-04-28].
  2. Robert Krzysztofik, Lokacje miejskie na obszarze Polski. Dokumentacja geograficzno-historyczna, Katowice 2007, s. 72-73.
  3. Adolf Pawiński, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym, Wielkopolska t. I, Warszawa 1883, s. 56.
  4. Kodex dyplomatyczny Wielkiej Polski; Codex diplomaticus Majoris Poloniae zawierający bulle papieżów, nadania książąt, przywileje miast, klasztorów i wsi, wraz z innemi podobnéj treści dyplomatami, tyczącemi się historyi téj prowincyi od roku 1136 do roku 1597; zebrany z materyałow przez Kaźmierza Raczyńskiego byłego Generała W. Polskiego i Marszałka nadwornego koronnego przysposobionych; wydany przez Edwarda Raczyńskiego, Poznań 1840, s. 181.
  5. Paweł Anders, Władysław Kusiak, Puszcza Notecka, Oficyna Wydawnicza G&P, Poznań, 2011, s.226-229, ​ISBN 978-83-7272-242-3
  6. Paweł Anders, Władysław Kusiak, Puszcza Notecka, Oficyna Wydawnicza G&P, Poznań, 2011, s.226, ​ISBN 978-83-7272-242-3

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]