Stosunki polsko-chińskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Polska i Chińska Republika Ludowa na mapie
Polska i Republika Chińska (Tajwan) na mapie
Ambasada Polski w Chińskiej Republice Ludowej

Stosunki polsko-chińskie – relacje międzynarodowe łączące Polskę i Chiny. Polska obecnie utrzymuje stosunki dyplomatyczne z Chińską Republiką Ludową. Nie uznaje natomiast Republiki Chińskiej, czyli Tajwanu lub Chińskiego Tajpej.

Polska ambasada w Chinach znajduje się w Pekinie, a ambasada ChRL w Polsce – w Warszawie. Polskie urzędy konsularne mieszczą się w Chengdu, Kantonie, Szanghaju i Hongkongu[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Okres do 1918[edytuj | edytuj kod]

Mapa Chin stworzona przez Michała Boyma w 1652 roku

Jednym z najwcześniej udokumentowanych stosunków polsko-chińskich była działalność misyjna jezuitów Michała Boyma[2], Mikołaja Smoguleckiego, Andrzeja Rudominy i Jana Chryzostoma Bąkowskiego w XVII i XVIII wieku.

Stosunki z Republiką Chińską[edytuj | edytuj kod]

Republika Chińska uznała niepodległość Polski 27 marca 1920. Jednak już od 1919 w Chinach istniały polskie konsulaty w Szanghaju i w Harbinie. Od 1922 w Harbinie mieściła się Delegatura RP (od 1931 ponownie konsulat, od 1932 w Mandżukuo, od 1936 do 1941 roku konsulat generalny (Polska uznawała niepodległość Mandżukuo w latach 1938–1941)). W marcu 1929 otwarto Poselstwo RP w Nankinie – ówczesnej stolicy Chin. W 1937, po wkroczeniu do Nankinu Japończyków, siedzibę poselstwa przeniesiono do Chongqingu, gdzie udał się chiński rząd.

5 lipca 1945 rząd Republiki Chińskiej wycofał uznanie dla rządu Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie i uznał rząd komunistyczny w Warszawie. Polscy dyplomaci dostali miesiąc na opuszczenie Chin. Nowe władze Polski otworzyły swoje przedstawicielstwo w Nankinie.

Po zwycięstwie komunistów w chińskiej wojnie domowej w 1949 rząd polski uznał stosunki dyplomatyczne z rządem Republiki Chińskiej za nieistniejące i 5 października 1949 za legalne władze Chin uznał rząd Chińskiej Republiki Ludowej[3].

W 1995 powstało Warszawskie Biuro Handlowe w Tajpej. Zajmuje się ono promocją handlu i inwestycji, działalnością konsularną oraz promocją kulturalną, naukową i edukacyjną.

Stosunki z ChRL[edytuj | edytuj kod]

Stosunki dyplomatyczne między Chińską Republiką Ludową i Polską rozpoczęły się 5 października 1949. Misje dyplomatyczne zostały utworzone 7 października 1949. Polska, stanowiąc część obozu socjalistycznego, utrzymywała przyjazne stosunki z Chinami i współpracowała w międzynarodowych sprawach, takich jak wojna koreańska[4].

W latach 50. z powodu rozłamu radziecko-chińskiego stosunki między dwoma krajami uległy pogorszeniu. Mimo to Polska wspierała wniosek Chińskiej Republiki Ludowej o uzyskanie stałego miejsca Organizacji Narodów Zjednoczonych[4].

Premier Zhou Enlai odwiedził Polskę dwukrotnie w 1950 roku. Przywódcy Polski, tacy jak Bolesław Bierut, Edward Ochab i Józef Cyrankiewicz także odwiedzali Chiny[5].

Pod koniec lat 80. XX w. Polska przeszła zmiany polityczne i społeczne. Zbliżyła do zachodniej liberalnej demokracji i wybrała kapitalizm rynkowy, a Chiny przystąpiły do reform gospodarczych Denga Xiaopinga[4].

Stosunki gospodarcze[edytuj | edytuj kod]

W ciągu lat 50. do 90. oba kraje prowadziły działalność gospodarczą z wykorzystaniem umów międzyrządowych. Roczna wartość transakcji między tymi państwami wyniosła prawie 1 mld USD w 1986[4].

W latach 90. podpisano umowy o handlowych płatnościach w wymienialnej walucie. Handel obniżył się z 0,322 mld USD w 1990 do 0,144 mld USD w 1991. W 1992 zaczął ponownie rosnąć[4]. Dwustronna wymiana handlowa wzrosła bardziej w następnych latach. Do 2001 obroty handlowe między dwoma krajami szacowano na 1,242 mld USD – 29,5% wyższe niż w 2000[4]. W 2008 polski eksport do Chin wyniósł około 1 mld USD, ale import z Chin to około 11 mld USD[6].

Stosunki gospodarcze Polski i ChRL dotyczą takich dziedzin, jak ochrona środowiska, finanse, maszyny rolnicze, przemysł miedziowy i górnictwo węgla kamiennego[7]. Obejmuje to również nowe kierunki, jak wysokie technologie, przyjazne dla środowiska źródła energii, siła robocza, usługi i infrastruktura[7][8].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]