Struktura liniowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Struktura liniowa (struktura prosta) – podstawowy typ struktury organizacyjnej charakterystyczny dla małych organizacji. W strukturze liniowej występuje wyraźna linia podporządkowania, władza jest zazwyczaj scentralizowana. Najczęściej wszystkie ważniejsze decyzje przy realizacji celów organizacji podejmowane są przez jedną osobę: fundatora, szefa firmy itp. Struktura liniowa zakłada, że każdy pracownik ma 1 przełożonego, który wydaje mu polecenia w tej samej linii przekazywane są też informacje „drogą służbową” w tej strukturze to kierownictwo organizacji podejmuje decyzje strategiczne, taktyczne i operacyjne oraz prowadzi kontrole.

Zalety[edytuj | edytuj kod]

  • każdy pracownik zna swoje uprawnienia i wie za co jest odpowiedzialny
  • każdy zna swoje miejsce w hierarchii
  • łatwość niwelowania błędów
  • lepsza kontrola i koordynacja
  • prosta konstrukcja
  • szybkość podejmowania decyzji
  • efektywne rozwiązywanie konfliktów
  • możliwość szybkiego awansu

Wady[edytuj | edytuj kod]

  • pomijanie zasady specjalizacji
  • konserwatyzm przełożonych
  • trudność komunikowania się pomiędzy wyższymi przełożonymi ze względu na biurokrację
  • kierownictwo ma zbyt wiele obowiązków
  • może być przyczyną hamowania rozwoju organizacji

Struktury proste są słabo sformalizowane, rzadko występuje też w nich departamentalizacja. w przypadku większości wykonywanych zadań nie istnieją sztywne normy działania. Występuje w nich jedność rozkazodawstwa. na poszczególnych szczeblach w układzie hierarchicznym kierownicy mają silny autorytet formalny, co jest utrudnieniem dla zdobycia awansu. Struktura ta staje się dysfunkcjonalna w momencie, gdy zaczyna się rozrastać, co wiąże się z coraz większa liczbą problemów, które są rozwiązywane przez osobę znajdującą się na szczycie hierarchii.