Strzelce (Ukraina)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Strzelce
Стрільче
Państwo  Ukraina
Obwód wołyński
Rejon horochowski
Powierzchnia 17,045 km²
Populacja (2001)
• liczba ludności
• gęstość

394
23,12 os./km²
Nr kierunkowy +380 3379
Kod pocztowy 45734
Położenie na mapie obwodu wołyńskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu wołyńskiego
Strzelce
Strzelce
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Strzelce
Strzelce
Ziemia50°30′53″N 24°34′01″E/50,514722 24,566944
Portal Portal Ukraina

Strzelce, Strzelcze, Strzelcza (ukr. Стрільче, Strilcze) – wieś na Ukrainie, w obwodzie wołyńskim, w rejonie horochowskim. W 2001 roku liczyła 394 mieszkańców.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec XIX wieku wieś należała do gminy Podberezie w powiecie włodzimierskim[1].

W czasie kampanii wrześniowej stacjonowało tu dowództwo III/1 dywizjonu myśliwskiego Brygady Pościgowej[2] oraz 111 Eskadra Myśliwska[3], 112 Eskadra Myśliwska[4], 152 Eskadra Myśliwska[5], 121 Eskadra Myśliwska[6] i 122 Eskadra Myśliwska[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XV cz. 2. Warszawa: 1880-1902, s. 627.
  2. Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w wojnie obronnej 1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1991, s. 20 i 30. ISBN 83-206-0795-7.
  3. Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w wojnie obronnej 1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1991, s. 21. ISBN 83-206-0795-7.
  4. Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w wojnie obronnej 1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1991, s. 30. ISBN 83-206-0795-7.
  5. Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w wojnie obronnej 1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1991, s. 129. ISBN 83-206-0795-7.
  6. Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w wojnie obronnej 1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1991, s. 61. ISBN 83-206-0795-7.
  7. Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w wojnie obronnej 1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1991, s. 71. ISBN 83-206-0795-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]