Sulisławice (województwo świętokrzyskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: Sulisławice w innych znaczeniach tej nazwy.
Sulisławice
Sulisławice
Państwo  Polska
Województwo świętokrzyskie
Powiat sandomierski
Gmina Łoniów
Sołectwo Sulisławice
Liczba ludności (2009) 425[a][1]
Strefa numeracyjna 15
Kod pocztowy 27-670[2]
Tablice rejestracyjne TSA
SIMC 0798216[3]
Położenie na mapie gminy Łoniów
Mapa lokalizacyjna gminy Łoniów
Sulisławice
Sulisławice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Sulisławice
Sulisławice
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Sulisławice
Sulisławice
Położenie na mapie powiatu sandomierskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu sandomierskiego
Sulisławice
Sulisławice
Ziemia50°35′15″N 21°28′06″E/50,587500 21,468333

Sulisławicewieś w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie sandomierskim, w gminie Łoniów[4].

Przez miejscowość przebiega droga krajowa nr 9 z Radomia do Rzeszowa.

Przez wieś przechodzi szlak turystyczny zielony zielony szlak turystyczny z Chańczy do Pielaszowa oraz szlak rowerowy zielony zielony szlak rowerowy z Sandomierza do Ujazdu.

Integralne części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Sulisławice[5][6]
SIMC Nazwa Rodzaj
0797688 Nietuja część wsi

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1783 r. wieś należąca wówczas do powiatu wiślickiego w województwie sandomierskim była własnością podsędka sandomierskiego Józefa Brzeskiego[7].

W 1864 r. na mocy dekretu cesarza Aleksandra II o uwłaszczeniu włościan miejscowość stała się własnością jej mieszkańców. Tu urodził się Wincenty Barzyński (ur. 1838), zakonnik (zmartwychwstaniec), misjonarz w Teksasie[8].

Sulisławice są lokalnym ośrodkiem pielgrzymkowym (m.in. coroczne pielgrzymki ze Staszowa i Połańca).

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnobrzeskiego.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Zespół zabytków kościoła pw. Narodzenia NMP, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych, (A.701/1-4 z 20.05.1966, z 28.07.1982), na który składają się[9]:
    • kościół parafialny pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny wybudowany w latach 1871–1888, w stylu neogotyckim. W ołtarzu głównym kościoła znajduje się obraz Matki Bożej Bolesnej - „Misericordia Domini”, pochodzący z ok. 1450 r.
    • stary kościół pw. Narodzenia NMP (dawny parafialny) z połowy XIII w., część murów pochodzi z XII w. Remontowany w 1600 r. i XVIII w., z tego okresu pochodzi wystrój wnętrza. W kościele wiszą dwa obrazy z 1646 r.: „Zaśnięcie Matki Bożej” i „Ukoronowanie Matki Bożej”. W zakrystii kościoła urządzona została Izba Pamięci organizacji „Odwet” i oddziału partyzanckiego „Jędrusie”[10].
    • dzwonnica, pochodząca podobnie jak stary kościół z połowy XIII w.
    • ogrodzenie murowane wokół obu kościołów.
  • Cmentarz parafialny z początku XIX w. (nr rej.: A.702 z 14.05.1988)[9].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Miejscowość statystyczna jest to zespół przyległy do siebie miejscowości, który przyjmuje nazwę miejscowości wiodącej. Do miejscowości statystycznej Sulisławice należą: Sulisławice, Nietuja.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Baza Demograficzna – Tablice predefiniowane – Wyniki badań bieżących; Stan i struktura ludności; Ludność według płci i miast (pol.). GUS, 2011, demografia.stat.gov.pl [dostęp 2011-05-04].
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  3. SIMC – Katalog miejscowości (stan na: 2010-04-20) /w:/ Lista plików predefiniowanych. 7 września 2010 r.
  4. Główny Urząd Statystyczny: Rejestr TERYT. [dostęp 2013-04-5].
  5. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  6. GUS. Rejestr TERYT
  7. Franciszek Czaykowski, Regestr Diecezjów Franciszka Czaykowskiego, czyli właściciele ziemscy w Koronie 1783-1784, Warszawa 2006, s. 262.
  8. Thomas Lindsay Baker, Historia najstarszych polskich osad w Ameryce, Wrocław – Warszawa – Kraków – Gdańsk – Łódź 1981, s. 133.
  9. a b Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo świętokrzyskie. 2018-09-30. s. 53. [dostęp 2016-01-14].
  10. Ks. Maciej Charabin: Parafia pod wezwaniem Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Diecezja Sandomierska. [dostęp 2015-11-04].