Sultan ibn Ahmad

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Sultan ibn Ahmadimam Omanu z dynastii Al Busa’id. Panował w latach 1792-1804. Władzę po nim przejęli wspólnie jego synowie Salim ibn Sultan i Sa’id ibn-Sultan.

W latach 1798 i 1800 podpisał układy o współpracy z Wielką Brytanią, co doprowadziło do powstania placówek handlowych brytyjskich na wybrzeżu Omanu i uzależnienie tego kraju od polityki Londynu. W zamian Brytyjczycy pomagali zwalczać tendencje odśrodkowe i bunty w państwie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia Historyczna Świata, tom IX Azja, cz. 2, Kraków 2002, s. 233-234.