Sylwester Karalus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sylwester Karalus
Data i miejsce urodzenia 8 grudnia 1908
Świątniki koło Poznania, Cesarstwo Niemieckie
Data i miejsce śmierci 22 października 1975
Londyn, Wielka Brytania
Minister Sprawiedliwości Rzeczypospolitej Polskiej na Uchodźstwie
Okres od 20 lipca 1970
do 14 lipca 1972
Poprzednik Stanisław Lubodziecki
Następca Stanisław Wiszniewski
Minister Informacji i Dokumentacji Rzeczypospolitej Polskiej na Uchodźstwie
Okres od 18 lipca 1972
do 15 grudnia 1973
Poprzednik Mieczysław Słowikowski
Następca Wiesław Strzałkowski
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Sylwester Karalus (ur. 8 grudnia 1908 w Świątnikach, zm. 22 października 1975 w Londynie) – polski prawnik, polityk, publicysta polityczny i historyczny[1], dwukrotny minister Rządu RP na uchodźstwie. Miłośnik literatury polskiej i kolekcjoner poloników[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 8 grudnia 1908 w Świątnikach koło Poznania w rodzinie Stanisława i Józefy z Wojciechowskich[2]. W 1927 zdał maturę w gimnazjum w Gostyniu. Następnie studiował prawo na Wydziale Ekonomiczno-Prawnym Uniwersytetu Poznańskiego (został magistrem prawa w 1931). Studiował też przez rok na Uniwersytecie Komeńskiego w Bratysławie[2].

Został zatrudniony jako urzędnik w MSZ. Był referentem prawnym Konsulatu RP we Wrocławiu (1931-1936). Następnie pracował jako urzędnik Konsulatu RP w Rydze (1936 do 30 września 1939)[3]. Od listopada 1939 do lipca 1940 pracował w Ambasadzie RP w Paryżu. Piastował stanowisko attaché, a następnie sekretarza poselstwa polskiego przy rządzie czechosłowackim w Londynie i sekretarza Ministerstwa Sprawiedliwości. Po wojnie pozostał na emigracji.

Po koniec życia pełnił funkcję Ministra Sprawiedliwości Rządu RP na uchodźstwie (1970-1972)[4] oraz piastował stanowisko Ministra Informacji i Dokumentacji (18.07.1972-15.12.1973). Przez wiele lat był redaktorem „Rzeczypospolitej Polskiej” (ps. Andrzej W. Trenczyński) oraz członkiem Rady Narodowej RP[2].

3 maja 1972 został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[5].

Zmarł nagle 22 października 1975 roku w Londynie. Pochowany na Fairmile Cemetery w Henley-on-Thames[2].

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

W 1935 w kaplicy Raczyńskich w Rogalinie wziął ślub z Słowaczką Eriką Franke z Wrocławia. Mieli dwoje dzieci: córka Aleksandra (ur.1936) i syn Bolko (Bolesław) (ur.1939)[2]. Jego bratankiem jest Michał Karalus[2][6] (ur. 1952) - starosta pleszewski w latach 2002-2014.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]