Szamoty (Warszawa)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Szamoty
Osiedle Warszawy
Ilustracja
Osiedle Szamoty, plac Czerwca 1976 roku
Państwo  Polska
Województwo  mazowieckie
Miasto Warszawa
Dzielnica Ursus
Wysokość 100 m n.p.m.
Kod pocztowy 02-495
Położenie na mapie dzielnicy
Położenie na mapie
52°12′10,99″N 20°53′06,96″E/52,203053 20,885267
Portal Portal Polska
Urząd dzielnicy Ursus w Szamotach

Szamoty – niegdyś wieś w gminie Skorosze, województwie warszawskim, w powiecie warszawskim, ulokowana wzdłuż bazaltowego traktu łączącego Warszawę z Pruszkowem; w latach 1952–1954 część Czechowic, w latach 1954–1977 część miasta Ursus, od 1977 część Warszawy wchodząca w skład dzielnicy Ursus.

Informacje ogólne[edytuj | edytuj kod]

Obszar – 1,8 km²

Szamoty graniczą:

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś nosiła różne oboczne nazwy: Wojszcze, Wojszczyce (od nazwy osobowej Wojszcz : Wojciech, Wojsław), Bożejki[1] (od n. os. Bożej, derywowanej od imion na Bogu-, Bogo-, takich jak Bogusław[2]); Szwaby (od n. os. Szwab) oraz nazwę Szamoty, od n. os. Samota//Szamota[1], wykazującej związek z formami na Samo-, takimi jak Samosąd, a także z n. os. Samson[3] (forma Szamoty powstała w wyniku unikania rzekomego mazurzenia i jest hiperpoprawna). W XVI wieku notowana była nazwa zestawiona Szwaby-Bozeje; w XVIII wiek]u Szwaby-Szamoty, a później utrwaliła się nazwa Szamoty[1].

Pierwsza wzmianka dotycząca tej wsi pochodzi z 1479 roku. Jej ówczesnymi właścicielami byli: Szwabowie, Stossowie, Płońscy, Bieńkowscy, Zielińscy, Dobietccy, Popławscy i Bucholcowie.

Wieś szlachecka Swabi Bożeje znajdowała się w drugiej połowie XVI wieku w powiecie błońskim ziemi warszawskiej województwa mazowieckiego[4].

W 1864 roku ukazem cara Aleksandra II dokonano uwłaszczenia następujących chłopów: Schneidera, Szadkowskiego i Wiśniewskiego.

Bardzo ważnym wydarzeniem w życiu wsi było oddanie do użytku Kolej Warszawsko-Kaliskiej, która przecięła północną cześć gruntów wsi Szamoty.

20 października 1932 roku nastąpiło połączenie linii kolejowych warszawsko-kaliskiej z warszawsko-wiedeńską. Trzykilometrowy odcinek torów przeciął wschodnią część pól wsi Szamoty pomiędzy stacjami kolejowymi: Warszawa Gołąbki i Warszawa Włochy

Za początek końca wsi uważa się rok 1921, gdy dyrekcja zakładów zakupiła od Leona i Antoniego Trębskich oraz Jankowskich około 2 hektarów ziemi pod budowę fabryki należącej do Zakładów Mechanicznych Ursus.

Rozpoczął się okres powolnego wchłaniania wsi przez rozrastającą się fabrykę.

W 1937 roku dyrekcja PZInż podjęła decyzję o budowie kuźni. Przeznaczono na ten cel boisko RKS Ursus, dokupiono jeszcze staw i łąkę Trembskich. Pieniądze wypłacone przez fabrykę poszły częściowo na budowę remizy strażackiej i urzędu gminy w Czechowicach (ul. Rynkowa 8) oraz częściowo na szkołę w Skoroszach.

Tuż po wojnie zakład wykupił gospodarstwo braci Kosińskich. Wybudowano tam dom kultury oraz dwa domy mieszkalne z czerwonej cegły.

W 1952 fabryka rozwijająca się w kierunku północnym przekroczyła Bazaltowy Trakt. Ruch uliczny skierował się ulicami: Jagiełły (wtedy Mickiewicza) i Traktorzystów.

Fabryka coraz bardziej rozrastała się, wykupując coraz więcej terenu od właścicieli, którzy przenosili się do pobliskich Czechowic.

Przez taką politykę na terenie Szamot w samym środku znajdowała się fabryka, a od wschodu (od Włoch) i od zachodu (od Gołąbek) pozostały wybudowane tuż po wojnie baraki mieszkalne, które służyły jako hotele pracownicze. Ostatecznie i one zostały wchłonięte przez zakład, kiedy to w połowie lat 70, została podjęta decyzja o licencyjnej rozbudowie zakładu.

Współczesność[edytuj | edytuj kod]

Obecnie na terenie Szamot planowana jest budowa centrum rekreacyjnego i mieszkań.

W północno-wschodniej części – przy ul. Posag 7 Panien – znajduje się zajezdnia autobusowa firmy Mobilis.

Istnieją plany, aby w jednej z pozakładowych hal swoją wystawę miało Muzeum Motoryzacji i Techniki w Otrębusach.

Na terenie dawnych zakładów, przy ulicy Posag 7 Panien nr 4, znajduje się Sala Zgromadzeń i kompleks Sal Królestwa Świadków Jehowy[5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Urszula Bijak, Nazwy miejscowe południowej części dawnego województwa mazowieckiego, Kraków: Wydaw. Naukowe DWN, 2001, ISBN 83-87623-51-2, OCLC 831023621.
  2. Cieślikowa A.(red.), Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych t. 1, Kraków 2000, ​ISBN 83-87623-23-7
  3. Cieślikowa A. (red.), Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Część 7: Suplement. Rozwiązanie licznych zagadek staropolskiej antroponimii, Kraków 2002, ​ISBN 83-87623-72-5
  4. Adolf Pawiński, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym. T. 5: Mazowsze, Warszawa 1895, s. 281, Mazowsze w drugiej połowie XVI wieku ; Cz.1, Mapa, plany, Warszawa 1973, k. 4.
  5. Dane według wyszukiwarki zborów, na oficjalnej stronie Świadków Jehowy jw.org [dostęp 2014-06-05].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Informacje z opracowania Wojciecha Przybylskiego pt. Wiejskie korzenie Ursusa.