Szczęsny Bronowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Szczęsny Marian Bronowski, (ur. 1 stycznia 1864 w Krasnohorce k. Nieświeża - zm. 26 kwietnia 1942 w Warszawie), lekarz internista, działacz oświatowy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Od 1900 roku był członkiem Ligi Narodowej[1]. Członek pierwszego Koła Głównego Towarzystwa Oświaty Narodowej[2]. Od 1923 dyrektor Szpitalu Św. Ducha w Warszawie, profesor Uniwersytetu Warszawskiego i Akademii Stomatologicznej w Warszawie. Ogłosił pierwsze polskie doniesienie na temat mononukleozy zakaźnej (w 4 lata po Emilu Pfeifferze). Zajmował się także filozofią medycyny i należał do polskiej szkoły filozofii medycyny.

Dorobek naukowy[edytuj | edytuj kod]

  • Kilka przypadków gorączki gruczołowej (Drüsenfieber) u dzieci (1893)
  • Podstawowe sposoby klinicznego badania chorób wewnętrznych (1922).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stanisław Kozicki, Historia Ligi Narodowej (okres 1887-1907), Londyn 1964, s. 571.
  2. Stanisław Kozicki, Historia Ligi Narodowej (okres 1887-1907), Londyn 1964, s. 350.