Szczepan Łuczak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Szczepan Łuczak
Data i miejsce urodzenia 26 grudnia 1906
Łódź
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Katyń
Zawód, zajęcie leśnik

Szczepan Łuczak (ur. 26 grudnia 1906 w Łodzi, zm. w kwietniu 1940 w Katyniu) – leśnik polski, ofiara zbrodni katyńskiej.

Był synem Stefana i Walerii. Uczęszczał do gimnazjum w Pabianicach, następnie podjął studia na Wydziale Leśnym Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, uzyskując dyplom inżyniera leśnika w 1932.

Po ukończeniu studiów został zatrudniony w Instytucie Badawczym Lasów Państwowych, gdzie w Oddziale Żywicowania zajmował się zagadnieniami anatomii przewodów żywicznych. Na łamach „Lasu Polskiego” ogłosił w latach 1936–1938 trzy artykuły dotyczące budowy i rozmieszczenia przewodów żywicznych w drewnie sosny oraz powstawania i wydzielania żywicy.

W 1939 zmobilizowany, służył w randze podporucznika piechoty. Został internowany przez Rosjan w obozie w Kozielsku, zginął wiosną 1940 w Katyniu (wywieziony został transportem 14 kwietnia tegoż roku).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bohdan Szymański, Szczepan Łuczak, w: Słownik Biograficzny Leśników i Drzewiarzy Polskich, zeszyt II (przewodniczący zespołu redakcyjnego Stanisław Głowacki), Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Leśnictwa i Drzewnictwa, Warszawa 2005, s. 52