Szczepan Łukowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Szczepan Łukowicz
Czaszka, Pomer, Szczepan, Świrski
Ilustracja
major major
Data i miejsce urodzenia 26 sierpnia 1894
Dziemiany
Data i miejsce śmierci 8 lipca 1942
Lasy Palędzkie
Przebieg służby
Lata służby 1914–1942
Siły zbrojne Kaiserstandarte.svg Armia Cesarstwa Niemieckiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Związek Walki Zbrojnej
Jednostki 1 pułk ułanów Wielkopolskich
Dywizja Strzelców Pomorskich
66 pułk piechoty
58 pułk piechoty
360 pułk piechoty
Stanowiska dowódca kompanii
dowódca batalionu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
(obrona Warszawy)
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Krzyż Niepodległości Medal Wojska (czterokrotnie) Krzyż Armii Krajowej

Szczepan[a] Łukowicz (ur. 26 sierpnia 1894 w Dziemianach, zmarł 8 lipca 1942[b] w Lasach Palędzkich) – major Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, szef sztabu Komendy Okręgu Poznań ZWZ, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Jana (właściciela ziemskiego) i Józefiny z domu Bukowskiej.

Ukończył gimnazjum humanistyczne w Chojnicach, członek tajnych organizacji (Towarzystwa Filomatów im. Tomasza Zana i Drużyn Strzeleckich). W latach 1914–1918 służył w armii niemieckiej (ukończył kurs podchorążych), po czym został zdemobilizowany. Od grudnia 1918 roku był aktywnym działaczem kaszubskiej Straży Obywatelskiej i Organizacji Wojskowej Pomorza. Uczestnik akcji rozbrajania Grenzschutzu w Kościerzynie i Lipuszu. Poszukiwany przez policję niemiecką w marcu 1919 przekroczył granicę i wstąpił w Poznaniu do 1 pułku ułanów Wielkopolskich. Następnie został skierowany do tworzenia oddziałów Dywizji Strzelców Pomorskich, po czym zajmował stanowisko oficera łącznikowego w sztabie tejże dywizji. W stopniu podporucznika uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej na stanowisku dowódcy 3 kompanii ckm 66 Kaszubskiego pułku piechoty. Ciężko ranny 3 sierpnia 1920 roku[c] w walkach pod Mokranami Nowymi. Za wykazane w tej bitwie męstwo odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, co zostało potwierdzone dekretem Wodza Naczelnego marszałka Józefa Piłsudskiego L.11429/V.M. z dnia 19 lutego 1922 roku (opublikowanym w Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 10 z dnia 30 kwietnia 1922 r.)[2]. Skierowany na leczenie do poznańskiego szpitala wojskowego, po wyzdrowieniu powrócił do służby w 66 pp. W międzyczasie został awansowany do rangi porucznika[3][4].

Na dzień 1 czerwca 1921 porucznik Szczepan Łukowicz przynależał ewidencyjnie nadal do 66 pułku piechoty[5] i jako oficer przydzielony służył w Okręgowej Szkole Podoficerskiej Nr 8[6]. Dekretem Naczelnika Państwa i Wodza Naczelnego z dnia 3 maja 1922 (sygnatura: L. 19400/O.V.) został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 134. lokatą w korpusie oficerów piechoty[7]. Pod koniec 1923 roku zajmował już 125. lokatę wśród poruczników piechoty w swoim starszeństwie[8]. Do rangi kapitana awansowany został ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku, a w rok później zajmował 101. lokatę pośród kapitanów korpusu piechoty w swoim starszeństwie[9]. Do 1926 roku pełnił służbę w 66 pułku piechoty (między innymi na stanowisku dowódcy kompanii piechoty)[10][11], po czym przeniesiony został do Szkoły Podoficerów Zawodowych Piechoty w Grudziądzu na stanowisko wykładowcy. W roku 1928 jako etatowy oficer 66 pp znajdował się w kadrze oficerów piechoty i pełnił służbę w Szkole Podoficerów Zawodowych Piechoty[12]. Zajmował wówczas 97. lokatę w starszeństwie[13]. W roku 1930 nadal służył w Szkole Podoficerów Zawodowych i zajmował już 93. lokatę w starszeństwie (była to jednocześnie 579. lokata łączną wśród kapitanów korpusu piechoty)[14]. Następnie przeniesiony został do 58 pułku piechoty[15]. Po ukończeniu w roku 1931 kursu dla dowódców batalionów w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie awansowany został do rangi majora piechoty z dniem 1 stycznia 1932 i 11. lokatą[16]. Do roku 1935 pełnił służbę w 58 pp, w którym od marca 1932 roku dowodził II batalionem. Na dzień 1 lipca 1933 roku zajmował 681. lokatę łączną pośród majorów korpusu piechoty (była to zarazem 11. lokata w starszeństwie)[17]. Na dzień 5 czerwca 1935 Szczepan Łukowicz zajmował już 537. lokatę wśród wszystkich majorów piechoty (była to jednocześnie nadal 11. lokata w swoim starszeństwie)[18].

W 1935 roku został przeniesiony w stan spoczynku. Od roku 1939 członek Tajnej Organizacji Konspiracyjnej, na stanowisku dowódcy IV batalionu 360 pułku piechoty uczestniczył w obronie Warszawy we wrześniu 1939 (został ranny w dniu 12 września podczas akcji rozpoznawania Okęcia). Organizator struktur Związku Walki Zbrojnej w Wielkopolsce i na Pomorzu. Zajmował stanowiska komendanta Inspektoratu Rejonowego Poznań ZWZ i szefa sztabu Komendy Okręgu Poznań ZWZ. Aresztowany przez Gestapo w dniu 10 września 1941 w Poznaniu, został umieszczony w policyjnym więzieniu w Forcie VII i poddany okrutnemu śledztwu. Skazany w czerwcu 1942 roku na karę śmierci, został rozstrzelany w Lasach Palędzkich. Pośmiertnie awansowany do stopnia podpułkownika[4].

Żonaty z Zofią Wierzbińską, ich małżeństwo było bezdzietne[3].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Na mocy zarządzenia Kierownika Ministerstwa Spraw Wojskowych, opublikowanego w dniu 1 czerwca 1935 r., nastąpiła zmiana imienia mjr. Łukowicza – z „Szczepan” – na „Stefan”[1].
  2. Według informacji zawartych w Serwisie Polska Podziemna (http://www.dws-xip.pl/PW/bio/Ll7.html) mjr Szczepan Łukowicz został zamordowany w dniu 7 lipca 1942 roku.
  3. Według informacji zawartych w Serwisie Polska Podziemna (http://www.dws-xip.pl/PW/bio/Ll7.html) ppor. Szczepan Łukowicz został ranny w dniu 3 lipca 1920 roku.
  4. Nadany zarządzeniem gen. Władysława Andersa z dnia 19 sierpnia 1948 roku.
  5. Nadany w miejsce uprzednio otrzymanego Medalu Niepodległości – Monitor Polski Nr 23 z 29 stycznia 1934 roku, poz. 35, str. 1 (https://mojeprawo.io/MP/1934/23/35).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]