Szprotawsko-głogowska unia wolnego handlu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Szprotawsko-głogowska unia wolnego handlu - umowa zawarta w 1413 pomiędzy komunami Szprotawą a Głogowem, wedle której kupcy z obu miast byli na równych prawach dopuszczeni do wzajemnego uczestnictwa w zdarzeniach gospodarczych na terenie jurysdykcji każdego z tych miast.

Unia stanowiła daleko idącą zmianę w średniowiecznych regulacjach prawno-handlowych obejmujących miasta i miała charakter ewenementu, ponieważ była sprzeczna z obowiązującym wtedy powszechnie i żarliwie bronionym przez komuny miejskim monopolem (przymusem) rynkowym, gwarantowanym przez prawa miejskie[1].

Okoliczności polityczne[edytuj | edytuj kod]

Unia handlowa została zawarta pomiędzy dwoma miastami wchodzącymi w skład Księstwa głogowskiego. W 1413 obszar tego księstwa został pomniejszony wskutek trwałego wydzielenia z jego struktury Księstwa żagańskiego. Wtedy też najbogatsze miasta Księstwa głogowskiego: Głogów, Szprotawa i Krosno Odrzańskie przekazują książętom głogowskim dar lenny wysokości 600 marek, za co wydzierżawiono miastom prawo poboru książęcej części cła. Księstwem rządzą wtedy Henryk IX, Henryk X i Wacław[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Felix Matuszkiewicz: Geschichte der Stadt Sprottau. Wyd. 1. Sprottau: Selbstverlag, 1908, s. 45, 58.
  2. Maciej Boryna: Wały Śląskie. Tajemnice dawnych granic. Wyd. 1. Szprotawa: Towarzystwo Bory Dolnośląskie, 2011, s. 76-77. ISBN 978-83-930137-1-5.