Sztuka Mezoameryki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Rozwój sztuki Mezoameryki zapoczątkowało pojawienie się na początku II tysiąclecia p.n.e. pierwszych osad rolniczych na tym terenie.

Kukurydzę zaczęto uprawiać ok. 2.800 lat p.n.e., bawełnę i paprykę chili – ok. 1.700 lat p.n.e., a maniok – ok. 1.000 lat p.n.e.

Najdawniejszy okres – paleoindiański zakończył się przed 8.000 lat p.n.e.

Kolejny okres – archaiczny trwał od 8.000 do 2.000 lat p.n.e.

W wyniku prowadzonych prac archeologicznych, najstarsze znaleziska to odkryte w grobach gliniane figurki kobiece oraz naczynia uformowane ręcznie. Naczynia mają trójnożne podstawy, zdobione są prostymi, nacinanymi geometrycznymi wzorami. Figurki kobiet przedstawiają postacie o szerokich biodrach, łączy to je z kultami płodności lub urodzaju. Niektóre figurki kobiet są celowo przełamane ("zabite"), znaleziono też figurki o dwóch głowach, trojgu oczu czy dwóch ustach. Nieznana jest symbolika tych znalezisk. Na terenach zachodniego Meksyku okres związany z ceramiką figuralną trwał aż do początków naszej ery.

W południowej części Zatoki Meksykańskiej już ok. 1200 r. p.n.e. powstała i zaczęła rozwijać się sztuka olmecka.

Z centralnym płaskowyżem związane jest późniejsze centrum kulturowe Teotihuacán, oddziałujące na inne plemiona Mezoameryki w okresie od II w. p.n.e. do II w. n.e.

Z terenem Mezoameryki związane są także:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]