Szybki zmierzch

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Szybki zmierzch
Hurry Sundown
Gatunek dramat
Rok produkcji 1967
Data premiery 9 lutego 1967
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 146 min
Reżyseria Otto Preminger
Scenariusz Horton Foote
Thomas C. Ryan
Główne role Michael Caine
Jane Fonda
Faye Dunaway
Diahann Carroll
John Phillip Law
Muzyka Hugo Montenegro
Zdjęcia Loyal Griggs
Milton R. Krasner
Montaż Louis R. Loeffler
Tony de Zarraga
James D. Wells
Produkcja Otto Preminger
Dystrybucja Paramount Pictures
Budżet 3,7 mln dolarów

Szybki zmierzch (ang. Hurry Sundown) – amerykański film dramatyczny z 1967 roku w reżyserii Otto Premingera z Jane Fondą i Michaelem Caine’m w rolach głównych. Scenariusz powstał na podstawie powieści Hurry Sundown, Katyi i Berta Gildenów.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Rok 1946. Na amerykańskim Południu właściciel naftowego przedsiębiorstwa, Henry Warren razem z żoną Julie Ann, usiłuje nabyć duży obszar roponośnej ziemi. Po kolei wykupuje, więc małe farmy, jednak dwóch właścicieli postanawia stawić mu opór. Pierwszym z nich jest kuzyn Warrena, Rad McDowell, a drugim młody czarnoskóry farmer Reeve Scott, którego matka Rose była w dzieciństwie opiekunką Julie Ann. Ponieważ żaden z nich nie jest zainteresowany sprzedażą ziemi, wspólnie tworzą spółkę, by wzmocnić swoją pozycję prawną. Ich działania rozwścieczają Henry’ego, który za wszelką cenę chce przejąć ich farmy.

Kiedy Rose nagle umiera, Henry usiłuje przekonać żonę, by oskarżyła Reeve’a o bezprawne przywłaszczenie ziemi. Jest bowiem przekonany, że niechętny czarnoskórym, sędzia Purcell będzie przeciwko Reeve’owi. Jednakże miejscowy nauczyciel Vivian Thurlow sprawdzając miejskie dokumenty odkrywa dowód na to, że Reeve legalnie zarejestrował swoją działkę. Tymczasem Julie zdenerwowana tym, jak Henry traktuje ich chorego umysłowo syna, postanawia wycofać oskarżenie przeciwko Reeve’owi.

Z pomocą członków Ku Klux Klanu, Henry wysadza w powietrze tamę, znajdującą się pobliżu farm w wyniku czego, najstarsze dziecko jego kuzyna Rada tonie w powodzi. To prowadzi do konsternacji Henry’ego, a Rad i Reeve wspólnie z sąsiadami decydują się odbudować swoje zniszczone gospodarstwa.

Produkcja[edytuj | edytuj kod]

Reżyser i producent filmu Otto Preminger, nabył prawa do ekranizacji powieści już osiem miesięcy przed jej wydaniem za 100 000 dolarów. Pierwotnie zamierzał nakręcić cztero i pół godzinny epicki film, który w kinach byłby pokazany dwa razy w ciągu dnia. Kiedy jednak okazało się, że książka sprzedała się „tylko” w 300 000 egzemplarzy, reżyser postanowił zrealizować film z mniejszym rozmachem[1]. Do napisania scenariusza wynajął Hortona Footea’a, którego wraz z rodziną ulokował w Londynie, gdzie kręcił właśnie Bunny Lake zaginęła. Pierwszy szkic powstał w trzy miesiące, jednak Preminger nie był z niego zadowolony, więc zakończył pracę ze scenarzystą. Mimo to reżyser nalegał później, żeby jego nazwisko znalazło się w napisach. Foote’a zastąpił Thomas C. Ryan, który był wcześniej głównym recenzentem i był zaznajomiony z tematem[1].

Na przełomie listopada i grudnia 1965 roku Preminger przybył do Georgii, gdzie zamierzał nakręcić cały film i wybrać odpowiednie miejsca. Ponieważ jednak zdjęcia miały być realizowane w od czerwca do sierpnia, czyli w najgorętszych miesiącach, zareagowały związki. Reżyser postanowił więc kręcić wieczorami, ale to wiązałoby się z dodatkowymi kosztami. Scenograf Gene Callahan zasugerował wówczas jako alternatywę swój rodzimy stan – Luizjanę. Na miejsce zdjęć wybrano Baton Rouge i pobliskie okolice, gdzie posadzono zboża, wzniesiono farmy oraz tamę ze zbiornikiem na kilkanaście milionów litrów wody[1].

Produkcja od początku spotkała się z dużą niechęcią miejscowych mieszkańców, którym nie podobała się prezentowana w filmie przyjaźń białych z czarnymi. Doszło do tego, że w samochodach ekipy filmowej przebijano opony, niektórzy aktorzy otrzymywali telefoniczne pogróżki od Ku Klux Klanu[2], a na jednym z planów pojawił się w nocy płonący krzyż. Ostatecznie do ochrony części hotelu w którym przebywali filmowcy wezwano żołnierzy. Problemy pojawiły się także w Nowym Orleanie, gdzie grupie filmowców odmówiono wstępu do restauracji. Ponadto wracający wieczorem z planu konwój samochodów i ciężarówek został ostrzelany w lesie przez snajpera[1].

W połowie zdjęć do filmu Preminger musiał również zmienić operatora Loyala Griggsa, który zranił się w plecy na Miltona R. Krasnera. Ostatecznie produkcja została ukończona i 9 lutego 1967 roku odbyła się premiera.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Foster Hirsch: Otto Preminger: The Man Who Would Be King. Nowy Jork: Alfred A. Knopf, 2007, s. 410-417. ISBN 978-0-375-41373-5. (ang.)
  2. Hurry Sundown Trivia (ang.). imdb.com. [dostęp 2015-05-16].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]