Szymon Kocur

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Szymon Kocur
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data urodzenia 17 lutego 1894
Data śmierci 19 października 1980
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki 85 Pułk Piechoty
84 Pułk Piechoty
53 Pułk Piechoty
1 Pułk Grenadierów
Stanowiska dowódca batalionu piechoty
zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
kampania francuska 1940
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie)

Szymon Kocur (ur. 17 lutego 1894, zm. 19 października 1980[1]) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W dniach 20-25 sierpnia 1920 roku pełnił obowiązki dowódcy 49 pułku piechoty Strzelców Kresowych. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 568. lokatą w korpusie oficerów piechoty[2]. W 1923 roku pełnił obowiązki dowódcy II batalionu 49 pp w Kołomyi[3]. W następnym roku w dalszym ciągu pełnił służbę w pułku w Kołomyi[4]. 20 sierpnia 1925 roku przedłużono mu przeniesienie służbowe do Departamentu I Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie, do dnia 31 października 1925 roku[5]. 3 maja 1926 roku awansował do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 roku i 57. lokatą w korpusie oficerów piechoty[6]. W 1928 roku dowodził II batalionem 85 pułku Strzelców Wileńskich w Nowej Wilejce[7]. 20 grudnia 1929 roku został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza X Kursu Normalnego 1929–1931. Do stopnia podpułkownika awansował ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 roku. Z dniem 1 września 1931 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do 84 pułku piechoty w Pińsku na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[8]. 7 czerwca 1934 roku otrzymał przeniesienie na stanowisko kierownika Okręgowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie[9][10]. Funkcję pełnił do 1937[11][12]. 4 kwietnia 1937 roku został dowódcą 53 pułku piechoty Strzelców Kresowych w Stryju. Na czele tego oddziału walczył w kampanii wrześniowej 1939 roku.

Od 6 kwietnia 1940 roku dowodził 1 pułkiem Grenadierów Warszawy. Na czele tego oddziału walczył w kampanii francuskiej 1940. 4 października 1940 roku, przez Hiszpanię i Portugalię, dotarł do Wielkiej Brytanii.

Następnie przebywał w Stacji Zbornej Oficerów Rothesay. Pod nieobecność generała Dembińskiego pełnił obowiązki komendanta tej stacji.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Grobonet
  2. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 47.
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 263, 409.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 242, 354.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 85 z 20 sierpnia 1925 roku, s. 466.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 3 maja 1926 roku, s. 125.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 99, 178.
  8. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 23, 612.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 154.
  10. Lista starszeństwa 1935 ↓, s. 12.
  11. Doniosła uchwała Związku Oficerów Rezerwy. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 33 z 11 lutego 1936. 
  12. Pożegnanie pułk. Kocura. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 112 z 22 maja 1937. 
  13. Fuglewicz 1929 ↓, s. 38.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]