Tabele wielobojowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tabele wielobojowe – tabele, na podstawie których przyznaje się punkty za osiągnięty wynik w poszczególnych konkurencjach lekkoatletycznego wieloboju.

Pierwsze tabele powstały w Stanach Zjednoczonych, gdzie od 1884 roku rozgrywano mistrzostwa kraju w dziesięcioboju[1].

Oficjalna wersja tabel została przyjęta przez IAAF w 1912. Przyjmowano wówczas 1000 punktów za rezultat równy rekordowi olimpijskiemu w danej konkurencji uzyskanemu do 1908 roku oraz dodanie lub odjęcie odpowiedniej liczby punktów za wynik lepszy lub słabszy od tych rekordów[1]. W 1920 uaktualniono tabele, tak by 1000 punktów odpowiadało rekordom olimpijskim z 1912 roku[1].

W 1934 Finowie opracowali nową wersję tabel – odchodzącą od liniowej zależności między rezultatem zawodnika a ilością punktów za daną konkurencję (uwzględniano w ten sposób trudność poprawy rezultatu; progresja wynikowa o taki sam rezultat daje więcej punktów przy wyższym poziomie sportowym)[1].

Zasada ta została zachowana do dzisiaj, choć tabele aktualizowano w 1950, 1952, 1954 (wprowadzenie oficjalnych tabel dla kobiet), 1971 oraz 1985[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Mała encyklopedia sport. T. 2. Warszawa: Sport i Turystyka, 1987, s. 605. ISBN 83-217-2564-3.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]