Tadeusz Łabędzki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Łabędzki
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 24 grudnia 1917
Filadelfia, Pensylwania, USA
Data i miejsce śmierci 9 czerwca 1946
Warszawa, Polska
Zawód, zajęcie dziennikarz, polityk
Narodowość polska
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Tadeusz Łabędzki (ur. 24 grudnia 1917 w Filadelfii, zm. 9 czerwca 1946 w Warszawie) – polski polityk nurtu narodowego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jego ojciec Bronisław Łabędzki za zorganizowanie strajku szkolnego w 1905, został zesłany na Sybir, z którego udało się mu uciec i wyjechać do Stanów Zjednoczonych.

W 1919 Tadeusz Łabędzki powrócił z rodzicami do kraju, ukończył Gimnazjum im. M. Kopernika w Łodzi. Należał do 3 Łódzkiej Drużyny Harcerzy im. Romualda Traugutta[1] oraz działał w Narodowej Organizacji Gimnazjalnej. Rozpoczął studia na wydziale prawa Uniwersytetu Warszawskiego. W tym okresie brał udział w wielu akcjach i manifestacjach młodzieży narodowej, głównie na terenie Warszawy.

W okresie międzywojennym był działaczem młodzieżowym Stronnictwa Narodowego. W latach 1937–1939 był redaktorem naczelnym „Wszechpolaka”, pisma organizacji Młodzież Wszechpolska – Związek Akademicki. Po agresji Niemiec i ZSRR na Polskę i okupacji terytorium kraju, włączył się natychmiast jesienią 1939 roku do konspiracji, jako współorganizator i jeden z przywódców Narodowo-Ludowej Organizacji Wojskowej, będącej odłamem Stronnictwa Narodowego.

W 1941 powrócił wraz z całą NLOW do organizacji Stronnictwa. Po rozmowach prowadzonych w 1943 z Januszem Kornasem, Władysławem Furką, Zygmuntem Zagórowskim i Januszem Goryczkowskim utworzona zostaje jednolita organizacja Młodzieży Wszechpolskej (MW). Na początku 1944 w Warszawie odtworzył w konspiracji Młodzież Wszechpolską, na czele której stanął; także jako redaktor konspiracyjnego pisma „Wszechpolak”. Jego Chorągiew Warszawska MW, której przewodniczył, liczyła 125 członków. Podczas okupacji niemieckiej i po wojnie wydawał czasopismo „Wszechpolaka”, które ukazywało się do czasu aresztowania Łabędzkiego.

W latach 1945–1946 był żołnierzem NZW. 7 kwietnia 1946 został aresztowany w przygotowanej przez UB zasadzce, w mieszkaniu Leszka Roszkowskiego przy ulicy Gdańskiej. Został przewieziony do MBP w Warszawie i tam - podczas trwania śledztwa z udziałem Adama Humera - zamordowany 9 czerwca 1946. Ciało zakopano w nieznanym miejscu. Grób symboliczny znajduje się na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie w Kwaterze „Na Łączce”. Jego przyjaciele i współoskarżeni – aplikant adwokacki Lechosław Roszkowski oraz studenci Tadeusz Zawadziński i Jan Morawiec - zostali skazani na śmierć i wyroki wykonano.

Order i upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

W 2012 postanowieniem prezydenta RP Bronisława Komorowskiego został za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[2][3].

W Łodzi, przy ul. Kilińskiego 86, na domu, w którym mieszkał, odsłonięto poświęconą mu tablicę oraz nazwano ulicę jego imieniem[4].

Wuj Stefana Niesiołowskiego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jerzy Rachowski, Z 3 Łódzką Drużyną Harcerzy im. R. Traugutta przy Gimnazjum i Liceum im. M. Kopernika w Łodzi. Wspomnienia zastępowego, 2004.
  2. Przekazanie orderu Rodzinie Tadeusza Łabędzkiego. prezydent.pl, 12 grudnia 2012. [dostęp 2012-12-15].
  3. M.P. z 2008 r. nr 16, poz. 169
  4. Lokalizacja ulicy T.Łabędzkiego - wikimapia.org

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • 80 lat Młodzieży Wszechpolskiej w: Wszechpolak, nr 1/2002
  • Lucyna Kulińska, Narodowcy. Z dziejów Obozu Narodowego w Polsce w latach 1944–1947, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa–Kraków 1999.
  • Lucyna Kulińska, Mirosław Ostrowski, Rafał Sierchuła, Narodowcy. Myśl polityczna i społeczna Obozu Narodowego w Polsce w latach 1944–47, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa–Kraków 2001