Tadeusz Bednarczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Bednarczyk
Bednarz, Tadeusz
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 28 sierpnia 1913
Warszawa
Data i miejsce śmierci 2002
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne AK DYSK.png Armia Krajowa
Późniejsza praca Kustosz Muzeum
gen. Władysława Sikorskiego w Warszawie
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (od 1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Partyzancki Medal za Warszawę 1939–1945 Medal Zwycięstwa i Wolności 1945

Tadeusz Bednarczyk pseudonim „Bednarz”, „Tadeusz” (ur. 28 sierpnia 1913[1] w Warszawie, zm. 2002 w Warszawie) – polski działacz katolicko-narodowy[2], pułkownik WP[3], autor książek o tematyce historycznej, z wykształcenia ekonomista.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1936 ukończył studia ekonomiczne w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie. Pracował jako urzędnik w Grodzkiej Izbie Skarbowej, równolegle prowadząc zakład szewski[3]. W czasie okupacji niemieckiej był żołnierzem Organizacji Wojskowej, a następnie Armii Krajowej[4]. Pracował w getcie warszawskim do wybuchu powstania jako przedstawiciel Urzędu Skarbowego, pełniąc jednocześnie funkcję koordynatora Korpusu Bezpieczeństwa oraz AK do pomocy dla powstających konspiracyjnych wojskowych oddziałów żydowskich. Za jego pośrednictwem Korpus Bezpieczeństwa przekazywał broń dla Żydowskiego Związku Wojskowego[5]. Brał udział w powstaniu warszawskim. Większość tych informacji jest kwestionowana przez niektórych historyków[3].

Po zakończeniu działań wojennych został zatrudniony w Szefostwie Służby Zdrowia MBP. Był kwatermistrzem Centralnego Szpitala Departamentu III, a następnie kierował sanatoriami i domami wypoczynkowymi w Zatrzebiu, Bierutowicach i Kudowie-Zdroju. W 1946 został dyscyplinarnie zwolniony, co miało związek ze znęcaniem się nad niemieckimi pracownikami[3]. W 1950 został zatrzymany przez UB, a następnie skazany na karę 1,5 roku pozbawienia wolności za próbę pomocy w nielegalnym przekroczeniu granicy brytyjskiemu dyplomacie i wymianę obcej waluty[3]. W 1962 na zasadzie dobrowolności został pozyskany jako tajny współpracownik Służby Bezpieczeństwa, równocześnie był od 1973 inwigilowany przez tę służbę[3].

Był organizatorem i kustoszem Muzeum gen. Władysława Sikorskiego w Warszawie[6]. W latach 70. zaangażował się w działalność Związku Bojowników o Wolność i Demokrację[3]. W 1981 współtworzył Zjednoczenie Patriotyczne „Grunwald”. Publikował w tygodniku „Rzeczywistość”. Po 1991 związał się z partią Przymierze Samoobrona, którą m.in. wspierał w kampanii wyborczej[2]. Był współwydawcą i publicystą „Tygodnika Ojczyzna”.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Wybrana bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Walka i pomoc. OW-KB a organizacja ruchu oporu w getcie warszawskim, Wyd. Iskry, Warszawa 1968,
  • Lewica demokratyczna, Unia Nowoczesnego Humanizmu, Warszawa 1985,
  • Obowiązek silniejszy od śmierci: wspomnienia z lat 1939-1944 o polskiej pomocy dla Żydów w Warszawie, Wyd. Grunwald, Warszawa 1986, ISBN 83-00-0076-8,
  • Wiesenthal contra Waluś, Demianiuk i inni, Wyd. Ojczyzna, Warszawa 1997, ​ISBN 83-86449-13-6​,
  • Życie codzienne warszawskiego getta, Wyd. Ojczyzna, Warszawa 1995, ​ISBN 83-86449-02-0​.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tadeusz Bednarczyk. Katalog WebOPAC Biblioteki Narodowej w Warszawie.
  2. a b Sławomir Cenckiewicz: Narodowa esbecja. wprost.pl, 32/2007.
  3. a b c d e f g h i j Przemysław Gasztold-Seń, Oficer Korpusu Bezpieczeństwa, hagiograf Żydowskiego Związku Wojskowego, tropiciel „syjonizmu”. Powojenna działalność Tadeusza Bednarczyka. [w:] Letnia Szkoła Historii Najnowszej 2010, tom IV, red. Jarska N., Kozłowski T., Instytut Pamięci Narodowej, Warszawa 2011, s. 163-176
  4. Wojciech Reszczyński: Krzywdząca niesprawiedliwość. naszdziennik.pl, 8 lutego 2007.
  5. Maciej Kledzik: Żydowski Związek Wojskowy – wspólny rodowód z AK. „Rzeczpospolita”, 12 czerwca 2004.
  6. Tadeusz Bednarczyk, Wiesenthal contra Waluś, Demianiuk i inni