Tadeusz Bieniasz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Bieniasz
pułkownik dyplomowany pułkownik dyplomowany
Data urodzenia 4 października 1923
Data śmierci 22 marca 2008
Przebieg służby
Lata służby 1944-1987
Siły zbrojne Siły Zbrojne Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej
Stanowiska dyrektor Departamentu Spraw Obronnych Ministerstwa Oświaty i Wychowania
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal Komisji Edukacji Narodowej

Tadeusz Bieniasz (ur. 4 października 1923[1], zm. 22 marca 2008) – pułkownik dyplomowany Wojska Polskiego.

W czasie II wojny światowej był żołnierzem 10 pułku piechoty 4 Pomorskiej Dywizji Piechoty im. Jana Kilińskiego. Brał udział w walkach o Pragę, był ranny w walkach o Kołobrzeg, uczestniczył w forsowaniu Odry. Po zakończeniu działań wojennych skierowany do 3 Frontowej Oficerskiej Szkoły Piechoty, po jej ukończeniu służbę pełnił w 3 Dywizji Piechoty, 6 Pomorskiej Dywizji Piechoty oraz 9 Drezdeńskiej Dywizji Piechoty. Następnie został skierowany do Głównego Zarządu Szkolenia Bojowego. Ukończył Akademię Sztabu Generalnego WP i kurs podyplomowy. W 1976 r. ze stanowiska zastępcy szefa Zarządu Szkolnictwa Wojskowego MON, został przeniesiony do Ministerstwa Oświaty i Wychowania na stanowisko dyrektora Departamentu Szkolenia Obronnego, z którego po 43 latach służby odszedł w stan spoczynku w 1987 roku. Członek PPR i PZPR.

Był autorem publikacji z zakresu obronności w systemie szkolnym. W cywilu podjął pracę w Wydawnictwach Szkolnych i Pedagogicznych. Działał społecznie w Kole nr 5 Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych w Warszawie oraz w Klubie Kombatantów 4 DP i w Zarządzie Głównym Ligi Obrony Kraju.

Spotkanie kierownictwa MON ze wszystkimi generałami, oficerami i żołnierzami WP wpisanymi do Honorowej Księgi Czynów Żołnierskich od czasu jej ustanowienia z okazji 40-lecia Zwycięstwa, Sala Zwycięstwa Muzeum Wojska Polskiego, 9 maja 1985 r. Od lewej: kontradmirał Aleksy Parol, gen. broni Józef Użycki, gen. bryg. Marian Pasternak, gen. broni Józef Baryła, gen. bryg. Henryk Kondas, gen. bryg. Władysław Jura, gen. dyw. Wiesław Wojciechowski, NN, gen. dyw. pil. Roman Paszkowski, gen. armii Florian Siwicki, płk Henryk Gradzik, płk Roman Leś, płk Tadeusz Bieniasz, NN, gen. broni Mieczysław Obiedziński, płk Stefan Rutkowski, płk prof. Stanisław Barański i inni

10 października 1978 Minister Obrony Narodowej wyróżnił go wpisem do „Honorowej Księgi Czynów Żołnierskich”[2].

Pochowany 31 marca 2008 r. na Wojskowych Powązkach w Warszawie.

Wybrana bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • "Problemy obronności w systemie szkolnym", Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa, 1978
  • "Przysposobienie obronne. Zeszyt ćwiczeń dla szkół ponadpodstawowych", Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa, 1997, ​ISBN 83-02-05499-2

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wyszukiwarka cmentarna – warszawskie cmentarze
  2. Rozkaz Nr 23/MON Ministra Obrony Narodowej z 10 października 1978 w sprawie wyróżnienia wpisem do „Honorowej Księgi Czynów Żołnierskich” w: Dziennik Rozkazów MON z 1978 r., Nr 11, poz. 55.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Nekrologi "Gazeta Wyborcza" 29-30 marca 2008 r.
  • Głos Weterana i Rezerwisty, nr 5 (maj) 2008, str. 28-29
  • Wojsko Ludowe, 1978, nr 12