Tadeusz Bojakowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Bojakowski
Ilustracja
sierżant sierżant
Data urodzenia 18 września 1912
Data i miejsce śmierci 9 maja 1941
III Rzesza
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Formacja Roundel of Poland (1921–1993).svg Lotnictwo
RAF roundel.svg RAF
Jednostki 41 eskadra rozpoznawcza
dywizjon 301
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (od 1941, dwukrotnie) Medal Lotniczy

Tadeusz Bojakowski (ur. 18 września 1912, zm. 9 maja 1941) – sierżant pilot Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W czasie kampanii wrześniowej 1939 walczył w składzie 41 eskadry rozpoznawczej[1]. Po utraceniu wszystkich samolotów przez jednostkę, jej rzut kołowy od 15 września rozpoczął ewakuację poprzez Kołomyję i Kuty do Rumunii. Granicę przekroczył 18 września. Z Rumunii ewakuował się do Francji i dalej do Wielkiej Brytanii, gdzie dotarł w czerwcu 1940. W Anglii wstąpił do Polskich Sił Powietrznych, otrzymał numer służbowy RAF 780232[2]. Po przeszkoleniu został przydzielony do 301 dywizjonu bombowego Ziemi Pomorskiej „Obrońców Warszawy”. W okresie Bitwy o Anglię brał udział w atakach na niemieckie barki inwazyjne w portach Bolougne i Calais[3].

9 maja 1941 roku załoga w składzie: sierż. Tadeusz Bojakowski, ppor. Władysław Brzozowski, por. Stanisław Rewkowski, sierż. Antoni Lipecki, por. Ignacy Dudek, sierż. Konstanty Gołębiowski wystartowała na samolocie Wellington Mk IC GR-M nr R 1227 do lotu bojowego z lotniska w Swinderby. Załoga wykonywała zadanie bombardowania Bremy. Samolot został zestrzelony prawdopodobnie w drodze powrotnej przez obronę przeciwlotniczą. Wszyscy członkowie załogi zginęli[4][5].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]