Tadeusz Boruta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Boruta
Data i miejsce urodzenia 14 grudnia 1957
Kraków
Narodowość Polska
Dziedzina sztuki malarstwo

Tadeusz Boruta (ur. 14 grudnia 1957 w Krakowie) – polski malarz i krytyk sztuki.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1977–1979 studiował na Politechnice Krakowskiej, w latach 1979–1983 w Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie (dyplom uzyskał w pracowniach Stanisława Rodzińskiego i Zbyluta Grzywacza, w latach 1981–1984 w Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie[1]. W czasach studenckich był uczestnikiem duszpasterstwa akademickiego Beczka[2].

W swoim malarstwie często podejmował tematykę religijną, w tym pasyjną. W latach 80. uczestniczył w ruchu kultury niezależnej. W 1984 otrzymał Nagrodę Komitetu Kultury Niezależnej „Solidarność” na wystawie "Wokół grafiki" w 1985 I Nagrodę podczas I Krajowego Biennale Młodych "Droga i Prawda", w 1988 Artystyczna Nagrodę Młodych za rok 1987[3][4].

Był zaliczany do nurtu tzw. "figuracji krakowskiej", wystawiał m.in. wspólnie Grzegorzem Bednarskim[3]. W 1996 wykonał polichromię w kościele parafialnym w Lubieniu, w 2001 - w kościele parafialnym w Harbutowicach[3].

Był autorem kilkunastu wystaw problemowych, m.in. „W stronę osoby” (1985), „Wszystkie nasze dzienne sprawy” (1987) w krużgankach Klasztoru oo. Dominikanów w Krakowie, „Misterium paschalne” (1986) w krypcie w krypcie kościoła oo. pijarów w Krakowie, „Aus der Metapher heraus” (1990) w Darmstadt, „Cóż po artyście w czasie marnym” (1990) w warszawskiej Zachęcie i Muzeum Narodowym w Krakowie (1991), „I barbari nel giardino. Mostra di pittura di artisti polacchi” w Bolonii (1998), „Pokolenie '80. Niezależna twórczość młodych w latach 1980–1989” w Krakowie (2010).

W latach 1998–2004 pracował w Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie, Od 2004 jest związany z Uniwersytetem Rzeszowskim, gdzie prowadzi Pracownię Malarstwa Monumentalnego, a od 2010 kieruje Zakładem Malarstwa na Wydziale Sztuki. W 2003 obronił pracę doktorską na krakowskiej ASP, habilitował się w Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach[3]. W 2013 otrzymał tytuł profesora nauk plastycznych[5].

Publikował m.in. w Tygodniku Powszechnym i Znaku. Opublikował książki Szkoła Patrzenia (2003), O malowaniu duszy i ciała (2006), Figur-racja (2009).

W 2015 został członkiem krajowym czynnym Polskiej Akademii Umiejętności[6].

W 1996 otrzymał Nagrodę im. Włodzimierza Pietrzaka[7]. W 2001 został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (M.P. z 2011, nr 112, poz. 1141), w 2016 został uhonorowany medalem Dziękujemy za wolność[8].

W 2019 roku został laureatem medalu Per Artem ad Deum (Przez sztukę do Boga), który odebrał 10 czerwca 2019 podczas wystawy Sacroexpo w Kielcach.

Jego żoną jest malarka Aldona Mickiewicz, z którą w latach 1992–1993 wykonał serię obrazów w dawnej kaplicy klasztoru ss. benedyktynek w Monte San Savino[9].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wiesława Wierzchowska Autoportety, wyd. Agencja Wydawnicza Interster, Warszawa 1991, s. 247
  2. Pośród armii - Muza w Kościele, w Biuletyn IPN, nr 1–2 (2011), s. 18
  3. a b c d Małgorzata Kitowska-Łysiak: Tadeusz Boruta. culture.pl. [dostęp 2017-10-30].
  4. Biografia artystycza: dr Tadeusz Boruta
  5. Prof. dr hab. Tadeusz Jan Boruta, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2017-10-30].
  6. Rocznik Polskiej Akademii Umiejętności. Rok 2015/2016, PAU, Kraków 2016, s. 24 [dostęp 2017-10-26].
  7. Zdzisław Koryś, Józef Wołkowski (oprac.) Nagroda im. Włodzimierza Pietrzaka. 1988–2002, wyd. IW PAX, Warszawa 2003, s. 118
  8. Prof. Tadeusz Boruta odznaczony medalem „Dziękujemy za wolność”
  9. Krystyna Czerni Tłocznia mistyczna z Monte San Savino, w Znak, nr 652 (wrzesień 2009)